vrijdag, september 17, 2004
Vies
Mijn werk bevindt zich op steenworp afstand van de Openbare Bibliotheek en ik ben inmiddels een trouw afnemer van CD's, DVD's en boeken. Maar het blijft afzien, want wat zijn al die dingen ongelooflijk smerig. Vet van de duizenden handen waar ze doorheen zijn gegaan, vieze plakkerigheid, en dan begin ik maar niet eens over de vunzigheid die je soms tussen de bladzijden aantreft. Na een bezoek aan de bieb, waar het ook al niet zo fris ruikt dankzij schuilende daklozen en natuurlijk de gezamelijke stinkkracht van al die vieze boeken, krijg ik altijd een dringende behoefte mijn handen heel erg goed te wassen.
Nee, ik heb geen smetvrees, verre van. Maar al die aangekoekte lagen vuil maken me gewoon een beetje misselijk. Zeker als je erover na gaat denken hoe al die dingen zo smerig zijn geworden (nee, niet aan beginnen). Gelukkig is er een oplossing. Sinds enige tijd zijn de baliemedewerkers vervangen door machines, die boeken innemen en uitlenen. Kleine moeite dus om aan zo'n machine een fijn chemisch spoelprogramma toe te voegen dat al het geleende even grondig reinigt alvorens het weer op de plank retourneert. Net zoals een hotel de handdoeken reinigt - voor iedereen weer schone boeken. Citroentjesfris - en heus, die boeken kunnen er wel tegen, die zitten al in zo'n belachelijke keiharde kaft met plastic eromheen. Voor bijzondere exemplaren zal een uitzondering moeten worden gemaakt, maar aangezien die toch nooit worden uitgeleend voorzie ik hier geen problemen. Dus, uitvinders van Nederland, help mij! Ga aan de slag en verzin de ultieme bibliotheekspoelmachine. Ik zal u eeuwig dankbaar zijn, en vele anderen met mij.
|
Mijn werk bevindt zich op steenworp afstand van de Openbare Bibliotheek en ik ben inmiddels een trouw afnemer van CD's, DVD's en boeken. Maar het blijft afzien, want wat zijn al die dingen ongelooflijk smerig. Vet van de duizenden handen waar ze doorheen zijn gegaan, vieze plakkerigheid, en dan begin ik maar niet eens over de vunzigheid die je soms tussen de bladzijden aantreft. Na een bezoek aan de bieb, waar het ook al niet zo fris ruikt dankzij schuilende daklozen en natuurlijk de gezamelijke stinkkracht van al die vieze boeken, krijg ik altijd een dringende behoefte mijn handen heel erg goed te wassen.
Nee, ik heb geen smetvrees, verre van. Maar al die aangekoekte lagen vuil maken me gewoon een beetje misselijk. Zeker als je erover na gaat denken hoe al die dingen zo smerig zijn geworden (nee, niet aan beginnen). Gelukkig is er een oplossing. Sinds enige tijd zijn de baliemedewerkers vervangen door machines, die boeken innemen en uitlenen. Kleine moeite dus om aan zo'n machine een fijn chemisch spoelprogramma toe te voegen dat al het geleende even grondig reinigt alvorens het weer op de plank retourneert. Net zoals een hotel de handdoeken reinigt - voor iedereen weer schone boeken. Citroentjesfris - en heus, die boeken kunnen er wel tegen, die zitten al in zo'n belachelijke keiharde kaft met plastic eromheen. Voor bijzondere exemplaren zal een uitzondering moeten worden gemaakt, maar aangezien die toch nooit worden uitgeleend voorzie ik hier geen problemen. Dus, uitvinders van Nederland, help mij! Ga aan de slag en verzin de ultieme bibliotheekspoelmachine. Ik zal u eeuwig dankbaar zijn, en vele anderen met mij.
|
donderdag, september 16, 2004
Terug
Ik ben er weer. Dat wil zeggen, ik ben weer bloggende. Echter zeer gefrustreerd door de nieuwe blogger-tools. HTML-typen verging mij een stuk beter. Zojuist driemaal een stukje getypt over de absurdheid van de reclame voor het luisteren naar ouderen, en het driemaal op bizarre wijze gewist. Ik word oud. Misschien dat ik straks nog een poging waag, maar nu moet ik mij nodig even afreageren op levenloos materiaal.
|
Ik ben er weer. Dat wil zeggen, ik ben weer bloggende. Echter zeer gefrustreerd door de nieuwe blogger-tools. HTML-typen verging mij een stuk beter. Zojuist driemaal een stukje getypt over de absurdheid van de reclame voor het luisteren naar ouderen, en het driemaal op bizarre wijze gewist. Ik word oud. Misschien dat ik straks nog een poging waag, maar nu moet ik mij nodig even afreageren op levenloos materiaal.
|
dinsdag, juli 06, 2004
Italiaan
Mijn lief moet op zijn werk pakken dragen. 'Dress code' heet dat. Er wordt niet over gepraat, het staat nergens opgeschreven, maar het is voor iedereen duidelijk. Omdat zijn huidige collectie nog wel wat aanvulling kan gebruiken gingen wij afgelopen zaterdag op pakkenjacht. Op een ons onbekend jachtterrein: de Van Baerlestraat en omgeving, jawel. Noblesse oblige, zeggen we dan maar, met een vette knipoog. Onze ervaring was dat pakkenwinkels in twee categorieen op te splitsen zijn: zij die je serieus nemen en zij die je lauw behandelen of zelfs straal negeren. Nu had dat laatste vast te maken met onze behoorlijk casual outfit (spijkerbroek, rugzakje, gympen), maar het was meteen ook een goede test.
Verder viel op dat er heel erg veel heel erg lelijke pakken zijn. Die ook nog eens slobberen op waarschijnlijke en onwaarschijnlijke plekken. Niet zulk goed nieuws dus. En hoe zit het met die bandplooibroeken? Die zijn dus gewoon niet cool! Na wat frustrerende passessies bij Suit Supply en de Society Shop (die duidelijk een random generator hebben gebruikt bij de indeling van hun winkel) besloten we om gewoon, voor de gein, nog even bij Pauw Mannen naar binnen te lopen. Niet dat we daar iets gingen kopen, ha, het idee, nee, gewoon om weer eens even de verkoperservicetest te doen. De rest van het verhaal kunt u waarschijnlijk raden. Zelden werden we zo goed en vakkundig te woord gestaan. We hebben veel geleerd over pakken. Teveel. Voor ik het wist stond mijn lief voor mij in een Italiaans pak dat eruit zag alsof het voor hem was gemaakt. Totaal onweerstaanbaar. Ik smolt ter plekke weg en als we langer in de winkel waren gebleven waren er slecht een hoopje kleren en een paar schoenen van mij overgebleven. Zo ziet een goed zittend pak er dus uit.
Enig nadeel: in dit pak ziet hij er ongetwijfeld beter uit dan al zijn collega's inclusief de directeur. En dan de prijs. Ongeveer vier keer zijn budget. Jammer. Nog jammerder: nu zijn we dus volkomen verpest. Al die goedkope pakken, die tot nu toe prima bevielen en er uitstekend uitzagen, die vallen in het niet bij het beeld dat zich in ons hoofd heeft genesteld van het Italiaanse Pak. Oh, Italiaans Pak...ik wou dat ik een foto had gemaakt, afgelopen zaterdag. Om af en toe stiekum bij weg te zwijmelen.
|
Mijn lief moet op zijn werk pakken dragen. 'Dress code' heet dat. Er wordt niet over gepraat, het staat nergens opgeschreven, maar het is voor iedereen duidelijk. Omdat zijn huidige collectie nog wel wat aanvulling kan gebruiken gingen wij afgelopen zaterdag op pakkenjacht. Op een ons onbekend jachtterrein: de Van Baerlestraat en omgeving, jawel. Noblesse oblige, zeggen we dan maar, met een vette knipoog. Onze ervaring was dat pakkenwinkels in twee categorieen op te splitsen zijn: zij die je serieus nemen en zij die je lauw behandelen of zelfs straal negeren. Nu had dat laatste vast te maken met onze behoorlijk casual outfit (spijkerbroek, rugzakje, gympen), maar het was meteen ook een goede test.
Verder viel op dat er heel erg veel heel erg lelijke pakken zijn. Die ook nog eens slobberen op waarschijnlijke en onwaarschijnlijke plekken. Niet zulk goed nieuws dus. En hoe zit het met die bandplooibroeken? Die zijn dus gewoon niet cool! Na wat frustrerende passessies bij Suit Supply en de Society Shop (die duidelijk een random generator hebben gebruikt bij de indeling van hun winkel) besloten we om gewoon, voor de gein, nog even bij Pauw Mannen naar binnen te lopen. Niet dat we daar iets gingen kopen, ha, het idee, nee, gewoon om weer eens even de verkoperservicetest te doen. De rest van het verhaal kunt u waarschijnlijk raden. Zelden werden we zo goed en vakkundig te woord gestaan. We hebben veel geleerd over pakken. Teveel. Voor ik het wist stond mijn lief voor mij in een Italiaans pak dat eruit zag alsof het voor hem was gemaakt. Totaal onweerstaanbaar. Ik smolt ter plekke weg en als we langer in de winkel waren gebleven waren er slecht een hoopje kleren en een paar schoenen van mij overgebleven. Zo ziet een goed zittend pak er dus uit.
Enig nadeel: in dit pak ziet hij er ongetwijfeld beter uit dan al zijn collega's inclusief de directeur. En dan de prijs. Ongeveer vier keer zijn budget. Jammer. Nog jammerder: nu zijn we dus volkomen verpest. Al die goedkope pakken, die tot nu toe prima bevielen en er uitstekend uitzagen, die vallen in het niet bij het beeld dat zich in ons hoofd heeft genesteld van het Italiaanse Pak. Oh, Italiaans Pak...ik wou dat ik een foto had gemaakt, afgelopen zaterdag. Om af en toe stiekum bij weg te zwijmelen.
|
Tuinbonen
De zomer brengt vele genoegens met zich mee. De overvloed aan heerlijk fruit is al genoeg om mij behoorlijk extatisch te maken (meloenen, aarbeien, maar vooral rode bessen, die heerlijke friszure rode bessen!). Op groentengebied hebben we de goddelijke rabarber waarvan ik me altijd afvraag of het eigenlijk wel groente is, net zoals ik bij de avocado twijfel of het wel fruit is. Eigenlijk is rabarber fruit, vermomd als groente en avocado groente, vermomd als fruit. Rabarber dus. Opzetten met een bodempje water en een paar in stukken gesneden appeltjes, totdat het geheel is verworden tot een smeuig prutje. Even laten afkoelen en niets meer aan doen, zelfs suiker toevoegen is - dankzij de appels - niet meer nodig. Eventueel serveren met wat kwark of yoghurt...voor een waar feestmaal ecologische vanilleyoghurt bijvoegen.
Maar favoriet boven alle andere (quasi-)groenten blijft de verse tuinboon. Niet alleen omdat de bonen zelf zo heerlijk zijn, nee, minstens de helft van hun populariteit is te danken aan het pelgenot. Jawel, pelgenot, u leest het goed. Tuinbonen komen namelijk verpakt in een ontzettend dik, fluweelzacht dekbedje. Het is bijna wreed ze aan deze comfortabele positie te ontrukken, maar het is niet anders. Bij het opendrukken van de dikke groene huls komt een heerlijke geur vrij en de bonen zelf kunnen met duim en wijsvinger uit de schil worden gedrukt waarna ze met een zachte 'plop' in het pannetje belanden. Er zit maar weinig tuinboon in zo'n schil dus er moet flink gepeld worden, zeker voor twee personen. Ik ken weinig rustgevender karweitjes - het zachte pluizige gevoel van de schil, de gladde, ronde, perfecte boontjes... Na het pellen is er de voldoening van een gigantische stapel groen afval en een hoopje maagdelijke boontjes. Deze niet koken, er is een veel betere methode. Bak wat spekjes uit in een koekenpan, voeg een uitje toe en dan de bonen. Een paar minuten bakken, langer hoeft niet als de bonen klein en vers genoeg zijn. Opdienen en genieten.
|
De zomer brengt vele genoegens met zich mee. De overvloed aan heerlijk fruit is al genoeg om mij behoorlijk extatisch te maken (meloenen, aarbeien, maar vooral rode bessen, die heerlijke friszure rode bessen!). Op groentengebied hebben we de goddelijke rabarber waarvan ik me altijd afvraag of het eigenlijk wel groente is, net zoals ik bij de avocado twijfel of het wel fruit is. Eigenlijk is rabarber fruit, vermomd als groente en avocado groente, vermomd als fruit. Rabarber dus. Opzetten met een bodempje water en een paar in stukken gesneden appeltjes, totdat het geheel is verworden tot een smeuig prutje. Even laten afkoelen en niets meer aan doen, zelfs suiker toevoegen is - dankzij de appels - niet meer nodig. Eventueel serveren met wat kwark of yoghurt...voor een waar feestmaal ecologische vanilleyoghurt bijvoegen.
Maar favoriet boven alle andere (quasi-)groenten blijft de verse tuinboon. Niet alleen omdat de bonen zelf zo heerlijk zijn, nee, minstens de helft van hun populariteit is te danken aan het pelgenot. Jawel, pelgenot, u leest het goed. Tuinbonen komen namelijk verpakt in een ontzettend dik, fluweelzacht dekbedje. Het is bijna wreed ze aan deze comfortabele positie te ontrukken, maar het is niet anders. Bij het opendrukken van de dikke groene huls komt een heerlijke geur vrij en de bonen zelf kunnen met duim en wijsvinger uit de schil worden gedrukt waarna ze met een zachte 'plop' in het pannetje belanden. Er zit maar weinig tuinboon in zo'n schil dus er moet flink gepeld worden, zeker voor twee personen. Ik ken weinig rustgevender karweitjes - het zachte pluizige gevoel van de schil, de gladde, ronde, perfecte boontjes... Na het pellen is er de voldoening van een gigantische stapel groen afval en een hoopje maagdelijke boontjes. Deze niet koken, er is een veel betere methode. Bak wat spekjes uit in een koekenpan, voeg een uitje toe en dan de bonen. Een paar minuten bakken, langer hoeft niet als de bonen klein en vers genoeg zijn. Opdienen en genieten.
|
vrijdag, juni 11, 2004
Planten
Je hebt van die dagen. Je rent van het een naar het ander. Je huis is een zooitje, de koelkast is leeg en als je genoeg moed hebt verzameld om te proberen een bres te slaan in de uitpuilende wasmand blijkt het wasmiddel op. Op je werk gaat elke drie seconden de telefoon, zijn er 30 urgente mails die beantwoord moeten worden en collega's die staan te dringen met allerhande vragen. In de chaos waaronder je bureau verscholen gaat kun je al dagen niets meer terugvinden. Aan het eind van de dag vlucht je weg van je werk om nog net je training te halen. Daar word je halverwege door nogal agressieve maagkrampen herinnerd aan het feit dat je door alle drukte ook nog vergeten bent te lunchen. Zo'n dag.
Volledig uitgehongerd en bezweet weet je net voor sluitingstijd van de supermarkt nog even wat boodschappen te doen (daarbij natuurlijk het wasmiddel vergetend). Dan bedenk je, terwijl je snel een banaan naar binnen propt, dat je vergeten bent te STEMMEN. Dat kan natuurlijk niet, want al die Christenen gaan altijd wel braaf stemmen, waarschijnlijk al bij het ochtendgloren! Dus hup, snel op naar het stembureau met de zware boodschappentas aan je stuur. En dan volgt natuurlijk een mooie illustratie van het spreekwoord 'haastige spoed, etc.'. Tas geraakt tussen spaken, breekt af, inhoud vormt een mooie sliert op de weg, de resterende bananen zijn tot pulp gereduceerd. Een stuk verderop ligt de gekneusde rabarber. Er rijden een paar auto's langs waarvan de inzittenden glimlachend je consternatie bekijken. Een man voegt je humoristisch toe 'meisje, wat doe je nou?'. Wat een lul. Niemand stopt om even te helpen en je humeur zinkt naar een historisch dieptepunt.
Je overziet de chaos en na een korte analyse van de situatie (tas is niet te redden, geen reservetas) begin je gefrustreerd aan alle half kapotte plastic tassen te rukken die het zadel tegen de regen moeten beschermen, in de hoop dat je daar nog iets van in elkaar kan breien. Ze zijn volledig verstrengeld met het half-verroeste reserveslot dat om de zadelstang slingert en nooit wordt gebruikt. Na enig gefrunnik zitten de tassen nog steeds muurvast en je handen onder de bruine vlekken. Je krijgt de dringende behoefte om heel erg hard ergens tegen aan te schoppen en te schreeuwen. Maar dan...
...dan gaat er ineens recht tegenover je een groengeverfde deur open, net als in een sprookje. Er komt een lieve, verzorgde oude dame uit met een gouden bril en mooi bruin haar. In haar handen heeft ze drie grote plastic tassen! "Ik zag het gebeuren, stond net mijn planten water te geven. Je tas is gescheurd he, wat vervelend. Hier zijn een paar nieuwe tassen, daarmee moet je het kunnen redden." Je kunt deze reddende engel wel zoenen, bedankt haar uitvoerig, klaagt nog een beetje zuur over de niet-behulpzame passanten, verdeelt je boodschappen over de tassen en gaat weer op weg. Gered dankzij dorstige planten - en er is zelfs nog tijd over om te stemmen.
|
Je hebt van die dagen. Je rent van het een naar het ander. Je huis is een zooitje, de koelkast is leeg en als je genoeg moed hebt verzameld om te proberen een bres te slaan in de uitpuilende wasmand blijkt het wasmiddel op. Op je werk gaat elke drie seconden de telefoon, zijn er 30 urgente mails die beantwoord moeten worden en collega's die staan te dringen met allerhande vragen. In de chaos waaronder je bureau verscholen gaat kun je al dagen niets meer terugvinden. Aan het eind van de dag vlucht je weg van je werk om nog net je training te halen. Daar word je halverwege door nogal agressieve maagkrampen herinnerd aan het feit dat je door alle drukte ook nog vergeten bent te lunchen. Zo'n dag.
Volledig uitgehongerd en bezweet weet je net voor sluitingstijd van de supermarkt nog even wat boodschappen te doen (daarbij natuurlijk het wasmiddel vergetend). Dan bedenk je, terwijl je snel een banaan naar binnen propt, dat je vergeten bent te STEMMEN. Dat kan natuurlijk niet, want al die Christenen gaan altijd wel braaf stemmen, waarschijnlijk al bij het ochtendgloren! Dus hup, snel op naar het stembureau met de zware boodschappentas aan je stuur. En dan volgt natuurlijk een mooie illustratie van het spreekwoord 'haastige spoed, etc.'. Tas geraakt tussen spaken, breekt af, inhoud vormt een mooie sliert op de weg, de resterende bananen zijn tot pulp gereduceerd. Een stuk verderop ligt de gekneusde rabarber. Er rijden een paar auto's langs waarvan de inzittenden glimlachend je consternatie bekijken. Een man voegt je humoristisch toe 'meisje, wat doe je nou?'. Wat een lul. Niemand stopt om even te helpen en je humeur zinkt naar een historisch dieptepunt.
Je overziet de chaos en na een korte analyse van de situatie (tas is niet te redden, geen reservetas) begin je gefrustreerd aan alle half kapotte plastic tassen te rukken die het zadel tegen de regen moeten beschermen, in de hoop dat je daar nog iets van in elkaar kan breien. Ze zijn volledig verstrengeld met het half-verroeste reserveslot dat om de zadelstang slingert en nooit wordt gebruikt. Na enig gefrunnik zitten de tassen nog steeds muurvast en je handen onder de bruine vlekken. Je krijgt de dringende behoefte om heel erg hard ergens tegen aan te schoppen en te schreeuwen. Maar dan...
...dan gaat er ineens recht tegenover je een groengeverfde deur open, net als in een sprookje. Er komt een lieve, verzorgde oude dame uit met een gouden bril en mooi bruin haar. In haar handen heeft ze drie grote plastic tassen! "Ik zag het gebeuren, stond net mijn planten water te geven. Je tas is gescheurd he, wat vervelend. Hier zijn een paar nieuwe tassen, daarmee moet je het kunnen redden." Je kunt deze reddende engel wel zoenen, bedankt haar uitvoerig, klaagt nog een beetje zuur over de niet-behulpzame passanten, verdeelt je boodschappen over de tassen en gaat weer op weg. Gered dankzij dorstige planten - en er is zelfs nog tijd over om te stemmen.
|
woensdag, juni 02, 2004
Opzouten!
Briljante site die me toegezonden werd door nota bene mijn provider. Voor iedereen die gek wordt van bijvoorbeeld krantensites, die wel gratis zijn, maar willen dat je een login creeert waarbij je al je gegevens eerst leuk even aan de betreffende mediamagnaat mag doorgeven. Nu kun je natuurlijk altijd willekeurige onzin invullen maar dat begint mij inmiddels ook behoorlijk te vervelen. Gelukkig is er nu Bugmenot. Typ een URL in en voila - een login en password. Is jouw favoriete internetschrijfsel nog niet in de lijst opgenomen dan kun je het toevoegen en zo de wereld weer een stukje beter maken. Ja, heus. Dit is internet op z'n best!
Op Poynter Online is een vrolijke discussie losgebarsten over de legaliteit van dit gebeuren. Met onder andere boze ondernemers die Bugmenot ervan beschuldigen de economie te dwarsbomen. Wat natuurlijk waar is (nou ja, in ieder geval een stukje economie).
|
Briljante site die me toegezonden werd door nota bene mijn provider. Voor iedereen die gek wordt van bijvoorbeeld krantensites, die wel gratis zijn, maar willen dat je een login creeert waarbij je al je gegevens eerst leuk even aan de betreffende mediamagnaat mag doorgeven. Nu kun je natuurlijk altijd willekeurige onzin invullen maar dat begint mij inmiddels ook behoorlijk te vervelen. Gelukkig is er nu Bugmenot. Typ een URL in en voila - een login en password. Is jouw favoriete internetschrijfsel nog niet in de lijst opgenomen dan kun je het toevoegen en zo de wereld weer een stukje beter maken. Ja, heus. Dit is internet op z'n best!
Op Poynter Online is een vrolijke discussie losgebarsten over de legaliteit van dit gebeuren. Met onder andere boze ondernemers die Bugmenot ervan beschuldigen de economie te dwarsbomen. Wat natuurlijk waar is (nou ja, in ieder geval een stukje economie).
|
Rotterdam II
Nog een souvenir uit Rotterdam, met dank aan mijn nieuwe glimmende speeltje, de Olympus mju 410 (jammer dat er geen Griekse letters op mijn toetsenbord zitten). Nog nooit in mijn leven goed kunnen sparen, sinds een paar maanden lukte dat dankzij mijn nieuwe baan eindelijk wel en dit is het resultaat.
Kraan
|
Nog een souvenir uit Rotterdam, met dank aan mijn nieuwe glimmende speeltje, de Olympus mju 410 (jammer dat er geen Griekse letters op mijn toetsenbord zitten). Nog nooit in mijn leven goed kunnen sparen, sinds een paar maanden lukte dat dankzij mijn nieuwe baan eindelijk wel en dit is het resultaat.
Kraan
|
Ongebruikt
Er zijn zoveel dingen die, heel sneu, altijd ongebruikt blijven. Het laatste stukje pakpapier op de rol, dat natuurlijk nooit groot genoeg is voor een cadeautje. Gemaakt om iets in te pakken, maar weggeworpen voordat het hoogst haalbare bereikt is. Het restje tandpasta dat met geen mogelijkheid de tube uit te krijgen valt (behalve als je doet als mijn vader, die ze gewoon openknipt).
Goed, dat is eenmalig. Maar er zijn schrijnender gevallen. Het meeste medelijden heb ik met mijn kantoorstempel. Dat stempel kan niet alleen de datum, maar ook een woord in grote schreeuwletters stempelen, zoals bijvoorbeeld ONTVANGEN, KOPIE en URGENT. Agressiever is ook mogelijk met o.a. INGENOMEN, AFGEGEVEN en AANGEMAAND. Nu worden de meeste van deze schitterende termen nauwelijks gebruikt, er wordt door mij niet zoveel AFGEGEVEN of INGENOMEN, maar het allertriest is het gesteld met de datumcijfers. Die lopen namelijk gewoon van 0 tot 9, ook al heeft een maand maar maximaal 31 dagen! Hier heeft dus iemand iets gecreeerd dat bij voorbaat kansloos is. En dat vind ik niet eerlijk. Uit protest zal ik morgen wat zinloze data gaan stempelen, zoals 92 januari 2004, totdat alle cijfertjes weer even zwart zijn en het onrecht enigszins rechtgezet.
|
Er zijn zoveel dingen die, heel sneu, altijd ongebruikt blijven. Het laatste stukje pakpapier op de rol, dat natuurlijk nooit groot genoeg is voor een cadeautje. Gemaakt om iets in te pakken, maar weggeworpen voordat het hoogst haalbare bereikt is. Het restje tandpasta dat met geen mogelijkheid de tube uit te krijgen valt (behalve als je doet als mijn vader, die ze gewoon openknipt).
Goed, dat is eenmalig. Maar er zijn schrijnender gevallen. Het meeste medelijden heb ik met mijn kantoorstempel. Dat stempel kan niet alleen de datum, maar ook een woord in grote schreeuwletters stempelen, zoals bijvoorbeeld ONTVANGEN, KOPIE en URGENT. Agressiever is ook mogelijk met o.a. INGENOMEN, AFGEGEVEN en AANGEMAAND. Nu worden de meeste van deze schitterende termen nauwelijks gebruikt, er wordt door mij niet zoveel AFGEGEVEN of INGENOMEN, maar het allertriest is het gesteld met de datumcijfers. Die lopen namelijk gewoon van 0 tot 9, ook al heeft een maand maar maximaal 31 dagen! Hier heeft dus iemand iets gecreeerd dat bij voorbaat kansloos is. En dat vind ik niet eerlijk. Uit protest zal ik morgen wat zinloze data gaan stempelen, zoals 92 januari 2004, totdat alle cijfertjes weer even zwart zijn en het onrecht enigszins rechtgezet.
|
dinsdag, juni 01, 2004
Gas
Vanavond was ik bang, echt bang. Ik was eten aan het koken, zoals een goede vrouw betaamt. Mijn vriend ging nog even naar de videotheek, deed de deur naar het trappenhuis open en onmiddellijk drong een enorme gaslucht onze woning binnen. Grote schrik, was er ergens een lek? Hij ging meteen de hoofdkraan zoeken om af te sluiten (maar waar zat die in godsnaam?), ik rende het alle trappen af om de ramen wagenwijd open te zetten en de buren middels een roffel op te deur te waarschuwen. Tegelijkertijd dacht ik duizend dingen. Hoe lang duurt het voordat de boel ontploft? Hoeveel helpt het om ramen open te zetten? En ik zag in gedachten alle waakvlammen van de geisers branden en alles slecht aflopen.
Net toen ik besloot dat het beter was om de boel op te geven en snel naar buiten te rennen hoorde ik mijn vriend heel erg boos tegen de bovenbuurman praten. Nu heeft dat erg weinig zin want de buurman is ten eerste heel erg oud en verstaat bovendien geen Nederlands. Wat bleek: hij had een halfleeg camping gas tankje op de overloop gezet. Waarom? Joost mag het weten. Dit was gelukkig een klein flesje, mijn vriend heeft het snel op het balkon gezet en zo liep alles met een sisser af. Maar de gedachte dat er op zolder twee enorme joekels van gasflessen staan maakt mij nu dus behoorlijk ongerust. Praten met de overigens zeer vriendelijke buurman heeft geen zin omdat hij op alles ja zegt maar niets lijkt te begrijpen. En zijn vrouw mag uberhaupt niet naar buiten. Na vanavond ben ik een groot voorstander van verplichte integratie... Nu maar hopen dat ik binnenkort een van hun kinderen tegen kom die wel perfect Nederlands spreken. Misschien dat zij kunnen uitleggen dat je gasflessen niet gewoon op de overloop leeg kunt laten lopen.
|
Vanavond was ik bang, echt bang. Ik was eten aan het koken, zoals een goede vrouw betaamt. Mijn vriend ging nog even naar de videotheek, deed de deur naar het trappenhuis open en onmiddellijk drong een enorme gaslucht onze woning binnen. Grote schrik, was er ergens een lek? Hij ging meteen de hoofdkraan zoeken om af te sluiten (maar waar zat die in godsnaam?), ik rende het alle trappen af om de ramen wagenwijd open te zetten en de buren middels een roffel op te deur te waarschuwen. Tegelijkertijd dacht ik duizend dingen. Hoe lang duurt het voordat de boel ontploft? Hoeveel helpt het om ramen open te zetten? En ik zag in gedachten alle waakvlammen van de geisers branden en alles slecht aflopen.
Net toen ik besloot dat het beter was om de boel op te geven en snel naar buiten te rennen hoorde ik mijn vriend heel erg boos tegen de bovenbuurman praten. Nu heeft dat erg weinig zin want de buurman is ten eerste heel erg oud en verstaat bovendien geen Nederlands. Wat bleek: hij had een halfleeg camping gas tankje op de overloop gezet. Waarom? Joost mag het weten. Dit was gelukkig een klein flesje, mijn vriend heeft het snel op het balkon gezet en zo liep alles met een sisser af. Maar de gedachte dat er op zolder twee enorme joekels van gasflessen staan maakt mij nu dus behoorlijk ongerust. Praten met de overigens zeer vriendelijke buurman heeft geen zin omdat hij op alles ja zegt maar niets lijkt te begrijpen. En zijn vrouw mag uberhaupt niet naar buiten. Na vanavond ben ik een groot voorstander van verplichte integratie... Nu maar hopen dat ik binnenkort een van hun kinderen tegen kom die wel perfect Nederlands spreken. Misschien dat zij kunnen uitleggen dat je gasflessen niet gewoon op de overloop leeg kunt laten lopen.
|
Voor altijd verloren?
Heerlijk, die tragiek. Een deel van de verbrande Saatchi-collectie is nu te zien op de BBC website. En wat zullen we ze missen, vooral die tent van Tracey. Zijzelf is trouwens erg 'upset'. Niet zozeer over het verlies, maar over de reactie van het Britse publiek. Die mogen er namelijk niet om het verloren gaan van kunst lachen, en al helemaal niet om de kunst zelf. "We really don't need to laugh at the culture in our own country", aldus Emin.
De Chapman brothers hebben gelukkig iets meer relativeringsvermogen: zij stelden heel laconiek voor om hun verbrande 'Hell' gewoon weer opnieuw te maken.
|
Heerlijk, die tragiek. Een deel van de verbrande Saatchi-collectie is nu te zien op de BBC website. En wat zullen we ze missen, vooral die tent van Tracey. Zijzelf is trouwens erg 'upset'. Niet zozeer over het verlies, maar over de reactie van het Britse publiek. Die mogen er namelijk niet om het verloren gaan van kunst lachen, en al helemaal niet om de kunst zelf. "We really don't need to laugh at the culture in our own country", aldus Emin.
De Chapman brothers hebben gelukkig iets meer relativeringsvermogen: zij stelden heel laconiek voor om hun verbrande 'Hell' gewoon weer opnieuw te maken.
|
Televisie
)
Een weekend hotel betekent voor de TV-loze ook toegang tot de internationale wereld die televisie heet. Wonderlijk. Vooral erg om SBS6 gelachen. Zag Hart van Nederland en Weerman Piet tussen de campinggasten in Harlingen. Hij beeldde het dreigende onweer uit door middel van springende kinderen op een luchtkussen, hoe ingenieus. Zelden zulke debiele TV gezien. Dit kunnen ze toch niet serieus elke dag volhouden?
Wel intens genoten van de laatste uitzending van Holland Sport. Zeldzaam leuk programma, het plezier van de makers spettert er vanaf. In deze uitzending een briljante Rotterdamse Italiaan die het dreigende EK voetbal becommentarieert vanuit Italiaans perspectief. Vooral zijn poging alsnog het verlies van Italie tijdens een EK te verslaan deed mij naast het bed belanden van het lachen. Gaat dat zien, het programma is gewoon op internet te bekijken!
|
Een weekend hotel betekent voor de TV-loze ook toegang tot de internationale wereld die televisie heet. Wonderlijk. Vooral erg om SBS6 gelachen. Zag Hart van Nederland en Weerman Piet tussen de campinggasten in Harlingen. Hij beeldde het dreigende onweer uit door middel van springende kinderen op een luchtkussen, hoe ingenieus. Zelden zulke debiele TV gezien. Dit kunnen ze toch niet serieus elke dag volhouden?
Wel intens genoten van de laatste uitzending van Holland Sport. Zeldzaam leuk programma, het plezier van de makers spettert er vanaf. In deze uitzending een briljante Rotterdamse Italiaan die het dreigende EK voetbal becommentarieert vanuit Italiaans perspectief. Vooral zijn poging alsnog het verlies van Italie tijdens een EK te verslaan deed mij naast het bed belanden van het lachen. Gaat dat zien, het programma is gewoon op internet te bekijken!
|
Rotterdam
Altijd een beetje op neergekeken. Stad van patserige industrielen die zich volgieten met drank terwijl ze in luxe gemeenteboten door de haven worden rondgevaren. Lelijk ook, met al die smakeloze nieuwbouw en gebrek aan combinatiekunst. Zelfs het briljante Hotel New York zucht inmiddels in de schaduw van de gigantische nieuwe toren van de Port of Rotterdam...
Moet mijn oordeel na een weekend luxe-hotel op het Weena drastisch herzien. Rotterdam is geweldig. Dynamisch. Cool Happening. Ja, ze hebben een van de lelijkste winkelcentra ter wereld. En de hoogste concentratie afzichtelijke gebouwen. Maar ze hebben ook de Erasmusbrug. De Kop van Zuid. Waren de Oostelijke Haveneilanden in Amsterdam maar half zo leuk! Rotterdam heeft lef. En, nog beter, Rotterdam heeft ruimte, en water. En Spido. Geen leuker uitje denkbaar voor iemand die is opgegroeid met boten en verzot is op kranen!
Het blijft natuurlijk de Provincie - op tweede Pinksterdag is de enige fietsenverhuur gesloten en van het filmaanbod word je ook niet vrolijk. Maar toch. Rotterdam.
|
Altijd een beetje op neergekeken. Stad van patserige industrielen die zich volgieten met drank terwijl ze in luxe gemeenteboten door de haven worden rondgevaren. Lelijk ook, met al die smakeloze nieuwbouw en gebrek aan combinatiekunst. Zelfs het briljante Hotel New York zucht inmiddels in de schaduw van de gigantische nieuwe toren van de Port of Rotterdam...
Moet mijn oordeel na een weekend luxe-hotel op het Weena drastisch herzien. Rotterdam is geweldig. Dynamisch. Cool Happening. Ja, ze hebben een van de lelijkste winkelcentra ter wereld. En de hoogste concentratie afzichtelijke gebouwen. Maar ze hebben ook de Erasmusbrug. De Kop van Zuid. Waren de Oostelijke Haveneilanden in Amsterdam maar half zo leuk! Rotterdam heeft lef. En, nog beter, Rotterdam heeft ruimte, en water. En Spido. Geen leuker uitje denkbaar voor iemand die is opgegroeid met boten en verzot is op kranen!
Het blijft natuurlijk de Provincie - op tweede Pinksterdag is de enige fietsenverhuur gesloten en van het filmaanbod word je ook niet vrolijk. Maar toch. Rotterdam.
|
dinsdag, mei 18, 2004
Belubberd?
Het woord belubberen krijgt een hele nieuw betekenis...
Nu.nl: Ruud Lubbers beschuldigd van seksuele intimidatie
|
Het woord belubberen krijgt een hele nieuw betekenis...
Nu.nl: Ruud Lubbers beschuldigd van seksuele intimidatie
|
