dinsdag, juli 06, 2004
Italiaan
Mijn lief moet op zijn werk pakken dragen. 'Dress code' heet dat. Er wordt niet over gepraat, het staat nergens opgeschreven, maar het is voor iedereen duidelijk. Omdat zijn huidige collectie nog wel wat aanvulling kan gebruiken gingen wij afgelopen zaterdag op pakkenjacht. Op een ons onbekend jachtterrein: de Van Baerlestraat en omgeving, jawel. Noblesse oblige, zeggen we dan maar, met een vette knipoog. Onze ervaring was dat pakkenwinkels in twee categorieen op te splitsen zijn: zij die je serieus nemen en zij die je lauw behandelen of zelfs straal negeren. Nu had dat laatste vast te maken met onze behoorlijk casual outfit (spijkerbroek, rugzakje, gympen), maar het was meteen ook een goede test.
Verder viel op dat er heel erg veel heel erg lelijke pakken zijn. Die ook nog eens slobberen op waarschijnlijke en onwaarschijnlijke plekken. Niet zulk goed nieuws dus. En hoe zit het met die bandplooibroeken? Die zijn dus gewoon niet cool! Na wat frustrerende passessies bij Suit Supply en de Society Shop (die duidelijk een random generator hebben gebruikt bij de indeling van hun winkel) besloten we om gewoon, voor de gein, nog even bij Pauw Mannen naar binnen te lopen. Niet dat we daar iets gingen kopen, ha, het idee, nee, gewoon om weer eens even de verkoperservicetest te doen. De rest van het verhaal kunt u waarschijnlijk raden. Zelden werden we zo goed en vakkundig te woord gestaan. We hebben veel geleerd over pakken. Teveel. Voor ik het wist stond mijn lief voor mij in een Italiaans pak dat eruit zag alsof het voor hem was gemaakt. Totaal onweerstaanbaar. Ik smolt ter plekke weg en als we langer in de winkel waren gebleven waren er slecht een hoopje kleren en een paar schoenen van mij overgebleven. Zo ziet een goed zittend pak er dus uit.
Enig nadeel: in dit pak ziet hij er ongetwijfeld beter uit dan al zijn collega's inclusief de directeur. En dan de prijs. Ongeveer vier keer zijn budget. Jammer. Nog jammerder: nu zijn we dus volkomen verpest. Al die goedkope pakken, die tot nu toe prima bevielen en er uitstekend uitzagen, die vallen in het niet bij het beeld dat zich in ons hoofd heeft genesteld van het Italiaanse Pak. Oh, Italiaans Pak...ik wou dat ik een foto had gemaakt, afgelopen zaterdag. Om af en toe stiekum bij weg te zwijmelen.
|
Mijn lief moet op zijn werk pakken dragen. 'Dress code' heet dat. Er wordt niet over gepraat, het staat nergens opgeschreven, maar het is voor iedereen duidelijk. Omdat zijn huidige collectie nog wel wat aanvulling kan gebruiken gingen wij afgelopen zaterdag op pakkenjacht. Op een ons onbekend jachtterrein: de Van Baerlestraat en omgeving, jawel. Noblesse oblige, zeggen we dan maar, met een vette knipoog. Onze ervaring was dat pakkenwinkels in twee categorieen op te splitsen zijn: zij die je serieus nemen en zij die je lauw behandelen of zelfs straal negeren. Nu had dat laatste vast te maken met onze behoorlijk casual outfit (spijkerbroek, rugzakje, gympen), maar het was meteen ook een goede test.
Verder viel op dat er heel erg veel heel erg lelijke pakken zijn. Die ook nog eens slobberen op waarschijnlijke en onwaarschijnlijke plekken. Niet zulk goed nieuws dus. En hoe zit het met die bandplooibroeken? Die zijn dus gewoon niet cool! Na wat frustrerende passessies bij Suit Supply en de Society Shop (die duidelijk een random generator hebben gebruikt bij de indeling van hun winkel) besloten we om gewoon, voor de gein, nog even bij Pauw Mannen naar binnen te lopen. Niet dat we daar iets gingen kopen, ha, het idee, nee, gewoon om weer eens even de verkoperservicetest te doen. De rest van het verhaal kunt u waarschijnlijk raden. Zelden werden we zo goed en vakkundig te woord gestaan. We hebben veel geleerd over pakken. Teveel. Voor ik het wist stond mijn lief voor mij in een Italiaans pak dat eruit zag alsof het voor hem was gemaakt. Totaal onweerstaanbaar. Ik smolt ter plekke weg en als we langer in de winkel waren gebleven waren er slecht een hoopje kleren en een paar schoenen van mij overgebleven. Zo ziet een goed zittend pak er dus uit.
Enig nadeel: in dit pak ziet hij er ongetwijfeld beter uit dan al zijn collega's inclusief de directeur. En dan de prijs. Ongeveer vier keer zijn budget. Jammer. Nog jammerder: nu zijn we dus volkomen verpest. Al die goedkope pakken, die tot nu toe prima bevielen en er uitstekend uitzagen, die vallen in het niet bij het beeld dat zich in ons hoofd heeft genesteld van het Italiaanse Pak. Oh, Italiaans Pak...ik wou dat ik een foto had gemaakt, afgelopen zaterdag. Om af en toe stiekum bij weg te zwijmelen.
|
Tuinbonen
De zomer brengt vele genoegens met zich mee. De overvloed aan heerlijk fruit is al genoeg om mij behoorlijk extatisch te maken (meloenen, aarbeien, maar vooral rode bessen, die heerlijke friszure rode bessen!). Op groentengebied hebben we de goddelijke rabarber waarvan ik me altijd afvraag of het eigenlijk wel groente is, net zoals ik bij de avocado twijfel of het wel fruit is. Eigenlijk is rabarber fruit, vermomd als groente en avocado groente, vermomd als fruit. Rabarber dus. Opzetten met een bodempje water en een paar in stukken gesneden appeltjes, totdat het geheel is verworden tot een smeuig prutje. Even laten afkoelen en niets meer aan doen, zelfs suiker toevoegen is - dankzij de appels - niet meer nodig. Eventueel serveren met wat kwark of yoghurt...voor een waar feestmaal ecologische vanilleyoghurt bijvoegen.
Maar favoriet boven alle andere (quasi-)groenten blijft de verse tuinboon. Niet alleen omdat de bonen zelf zo heerlijk zijn, nee, minstens de helft van hun populariteit is te danken aan het pelgenot. Jawel, pelgenot, u leest het goed. Tuinbonen komen namelijk verpakt in een ontzettend dik, fluweelzacht dekbedje. Het is bijna wreed ze aan deze comfortabele positie te ontrukken, maar het is niet anders. Bij het opendrukken van de dikke groene huls komt een heerlijke geur vrij en de bonen zelf kunnen met duim en wijsvinger uit de schil worden gedrukt waarna ze met een zachte 'plop' in het pannetje belanden. Er zit maar weinig tuinboon in zo'n schil dus er moet flink gepeld worden, zeker voor twee personen. Ik ken weinig rustgevender karweitjes - het zachte pluizige gevoel van de schil, de gladde, ronde, perfecte boontjes... Na het pellen is er de voldoening van een gigantische stapel groen afval en een hoopje maagdelijke boontjes. Deze niet koken, er is een veel betere methode. Bak wat spekjes uit in een koekenpan, voeg een uitje toe en dan de bonen. Een paar minuten bakken, langer hoeft niet als de bonen klein en vers genoeg zijn. Opdienen en genieten.
|
De zomer brengt vele genoegens met zich mee. De overvloed aan heerlijk fruit is al genoeg om mij behoorlijk extatisch te maken (meloenen, aarbeien, maar vooral rode bessen, die heerlijke friszure rode bessen!). Op groentengebied hebben we de goddelijke rabarber waarvan ik me altijd afvraag of het eigenlijk wel groente is, net zoals ik bij de avocado twijfel of het wel fruit is. Eigenlijk is rabarber fruit, vermomd als groente en avocado groente, vermomd als fruit. Rabarber dus. Opzetten met een bodempje water en een paar in stukken gesneden appeltjes, totdat het geheel is verworden tot een smeuig prutje. Even laten afkoelen en niets meer aan doen, zelfs suiker toevoegen is - dankzij de appels - niet meer nodig. Eventueel serveren met wat kwark of yoghurt...voor een waar feestmaal ecologische vanilleyoghurt bijvoegen.
Maar favoriet boven alle andere (quasi-)groenten blijft de verse tuinboon. Niet alleen omdat de bonen zelf zo heerlijk zijn, nee, minstens de helft van hun populariteit is te danken aan het pelgenot. Jawel, pelgenot, u leest het goed. Tuinbonen komen namelijk verpakt in een ontzettend dik, fluweelzacht dekbedje. Het is bijna wreed ze aan deze comfortabele positie te ontrukken, maar het is niet anders. Bij het opendrukken van de dikke groene huls komt een heerlijke geur vrij en de bonen zelf kunnen met duim en wijsvinger uit de schil worden gedrukt waarna ze met een zachte 'plop' in het pannetje belanden. Er zit maar weinig tuinboon in zo'n schil dus er moet flink gepeld worden, zeker voor twee personen. Ik ken weinig rustgevender karweitjes - het zachte pluizige gevoel van de schil, de gladde, ronde, perfecte boontjes... Na het pellen is er de voldoening van een gigantische stapel groen afval en een hoopje maagdelijke boontjes. Deze niet koken, er is een veel betere methode. Bak wat spekjes uit in een koekenpan, voeg een uitje toe en dan de bonen. Een paar minuten bakken, langer hoeft niet als de bonen klein en vers genoeg zijn. Opdienen en genieten.
|
