zaterdag, januari 31, 2004
Gedichtendag
Er zijn dagen voor heiligen. Er zijn dagen voor leden van het koninklijk huis. Er zijn dagen voor ziektes, om Verschrikkelijke Gebeurtenissen te herdenken, voor dieren en voor homo's. Bijna elke dag valt er wel iets te beleven, of het nu religieus of seculier is, feestelijk of vreselijk.
Geheel in lijn met 's Neerlands koopmansgeest zijn er ook dagen om produkten aan te prijzen. Zo zijn daar de Dag van het Aandeel, Dag van het Paard, Dag van het Levenslied en een Dag van de Dialoog. Soms is een dag niet genoeg en hebben we een week nodig, of zelfs een maand. Maand van de Filosofie, Maand van de Vrijheid, Maand van het Spannende Boek: je kunt het zo gek niet bedenken of er is wel een deel van het jaar aan gewijd. En er is dus ook een gedichtendag. Om het gedicht te promoten. En vooral ook, als ik het goed begrepen heb, om 'de dikke Komrij' te promoten. Heel leuk allemaal, lees vooral gedichten, ik heb eerder al oproepen in die richting gedaan. Maar lees ze niet alleen op gedichtendag. Nog beter, maak van elke dag een gedichtendag. Dan kunnen we die gedichtendag ook weer opheffen en beschikbaar stellen aan een hartverscheurend goed doel - er zijn tenslotte maar 365 dagen in het jaar en de meeste daarvan zijn reeds bezet.
Jaren geleden zocht ik dagelijks een mooi gedicht. Een gedicht dat me aansprak, dat pastte bij mijn stemming, mijn gevoel van dat moment. Dat gedicht schreef ik keurig op in een schriftje. Nu heb ik in een paar schriftjes de mooiste bloemlezing ter wereld - die van mezelf. Een geschiedenis van mijn smaak. Hoe ik steeds meer dichters ontdekte in steeds meer talen. Hoe mijn wereld zich langzaam uitbreidde. Hoe mijn handschrift zich ontwikkelde van groot en kinderachtig naar klein en slecht leesbaar. En hoe ik zelf veranderde - van naief naar verliefd, van cynisch naar extatisch, enzovoort. Een geschiedenis in 100 en enkele gedichten.
|
Er zijn dagen voor heiligen. Er zijn dagen voor leden van het koninklijk huis. Er zijn dagen voor ziektes, om Verschrikkelijke Gebeurtenissen te herdenken, voor dieren en voor homo's. Bijna elke dag valt er wel iets te beleven, of het nu religieus of seculier is, feestelijk of vreselijk.
Geheel in lijn met 's Neerlands koopmansgeest zijn er ook dagen om produkten aan te prijzen. Zo zijn daar de Dag van het Aandeel, Dag van het Paard, Dag van het Levenslied en een Dag van de Dialoog. Soms is een dag niet genoeg en hebben we een week nodig, of zelfs een maand. Maand van de Filosofie, Maand van de Vrijheid, Maand van het Spannende Boek: je kunt het zo gek niet bedenken of er is wel een deel van het jaar aan gewijd. En er is dus ook een gedichtendag. Om het gedicht te promoten. En vooral ook, als ik het goed begrepen heb, om 'de dikke Komrij' te promoten. Heel leuk allemaal, lees vooral gedichten, ik heb eerder al oproepen in die richting gedaan. Maar lees ze niet alleen op gedichtendag. Nog beter, maak van elke dag een gedichtendag. Dan kunnen we die gedichtendag ook weer opheffen en beschikbaar stellen aan een hartverscheurend goed doel - er zijn tenslotte maar 365 dagen in het jaar en de meeste daarvan zijn reeds bezet.
Jaren geleden zocht ik dagelijks een mooi gedicht. Een gedicht dat me aansprak, dat pastte bij mijn stemming, mijn gevoel van dat moment. Dat gedicht schreef ik keurig op in een schriftje. Nu heb ik in een paar schriftjes de mooiste bloemlezing ter wereld - die van mezelf. Een geschiedenis van mijn smaak. Hoe ik steeds meer dichters ontdekte in steeds meer talen. Hoe mijn wereld zich langzaam uitbreidde. Hoe mijn handschrift zich ontwikkelde van groot en kinderachtig naar klein en slecht leesbaar. En hoe ik zelf veranderde - van naief naar verliefd, van cynisch naar extatisch, enzovoort. Een geschiedenis in 100 en enkele gedichten.
|
Ameland
Dag 1
Voorspoedige reis, ondanks het besef dat Amsterdam-Parijs een stuk minder lang duurt dan Amsterdam-Ameland. Op de boot een poging gedaan om Go te spelen en op gruwelijke wijze ingemaakt. Appartement betrokken in lelijk gebouw, maar wel naast het strand. Bovendien groter dan ons eigen huis, met ligbad en TV, hoera!
Na een tijdje doelloos zappen hup het strand op. Veel mooie schelpjes gevonden en ook onthoofde zeehond die door natuurbeheerder met duimstuk werd opgemeten. Daarna veel kraaien en meeuwen die zich aan dit vleesfestijn tegoed doen.
Film: Los amantes del Circulo Polar. 9/10
Muziek: Sketches of Spain; Congo To Cuba
Bath ballistic: Fairy Jasmine
Voedsel: Prei-champigon soep
Dag 2
Uitslapen! Korte strandwandeling, warme chocomel met slagroom. Lange discussies over wat nou precies de kleur van de zee bepaalt, die er elke tien minuten anders uitziet. De kleur van de lucht? De breking van het licht? We zijn er nog niet uit. Het dorp gezocht en C1000 gevonden...wat is Ameland ontzettend klein! Eilanders zijn erg onvriendelijk, bij de bakker worden we zo ongeveer het pand uitgekeken. Gelukkig zijn ze bij de boekhandel, die een onverwacht breed assortiment heeft, iets aardiger. Bij thuiskomst even TV gekeken. Wat is Nederland ontzettend klein - dan toch maar liever wereldvreemd. Favoriete zender: Animal Planet.
Film: Trois couleurs: Bleu 9/10
Muziek: Tom Waits
Bath ballistic: Big Blue
Voedsel: Pasta met een tonijn-paprika-courgette-tomaat saus
Dag 3
Sneeuw...meteen het strand op want het duurt niet lang. Een uurtje later is het allemaal alweer weggedooid...We beginnen te wennen aan de heerlijke rust en overvloedige frisse lucht (windkracht 6-7). Alle politieagenten op Ameland hebben een grote snor. En iedereen rijdt in een pick-up truck, of op z'n minst een landrover. Er wordt veel op het strand 'gesurveillieerd' - niet alleen door politie maar ook door Natuurmonumenten, Rijkswaterstaat, Staatsbosbeheer, etc. Dat er naast twee rare toeristen uit Amsterdam niets op het strand te zien valt lijkt geen bezwaar.
Films: Trois Couleurs: Blanc 9/10; Trois couleurs: Rouge (1994) 10/10
Bath ballistic: Uluru
Muziek: Glenn Gould/o.a. Purcell, Byrd
Voedsel: restant van de pasta
Dag 4
Heel veel wind en regen. Opstaan met liedjes van Van Kooten & De Bie ("Jezus had genoeg aan wijn...") en gebakken eieren met spek.
Uitgelachen worden door fietsverhuurder. Tegen de storm in naar de vuurtoren fietsen. Overvallen worden door hagelbui. Er lijken niet echt veel andere toeristen op Ameland te vertoeven, en als ze er al zijn blijven ze binnen. Vuurtoren blijkt nogal verroest. Langs Waddenkust terug, enorm veel scholeksters opgejaagd (maar ja, dan moeten ze maar niet op het fietspad blijven zitten). Waddeneenden zien er erg futuristisch (Star Trek?) uit...
Film: Van Kooten & De Bie: Alle liedjes; Crouching Tiger Hidden Dragon 10/10
Muziek: Norah Jones, Caldara/ Maddalena ai piedi di Cristo
Bath ballistic: Butterball
Voedsel: gebakken slibtongetjes met salade
Dag 5
Opruimen. Inpakken. Enigszins knorrig (goede vakanties duren altijd te kort) weer de terugreis aanvaarden. In de trein geteisterd door corpsmeisjes die luidkeels vertellen met wie ze gezoend hebben, met wie ze nog gaan zoenen, en met wie ze absoluut nooit willen zoenen. Daarbij ook nog bonusdetails als mate van dronkenschap, populariteit van de betrokken jongen, etc. etc. Na Zwolle twee HEAO-ers, niet al te briljant, die samen hardop hun huiswerk gingen maken. We zijn weer terug in de beschaafde wereld.
|
Dag 1
Voorspoedige reis, ondanks het besef dat Amsterdam-Parijs een stuk minder lang duurt dan Amsterdam-Ameland. Op de boot een poging gedaan om Go te spelen en op gruwelijke wijze ingemaakt. Appartement betrokken in lelijk gebouw, maar wel naast het strand. Bovendien groter dan ons eigen huis, met ligbad en TV, hoera!
Na een tijdje doelloos zappen hup het strand op. Veel mooie schelpjes gevonden en ook onthoofde zeehond die door natuurbeheerder met duimstuk werd opgemeten. Daarna veel kraaien en meeuwen die zich aan dit vleesfestijn tegoed doen.
Film: Los amantes del Circulo Polar. 9/10
Muziek: Sketches of Spain; Congo To Cuba
Bath ballistic: Fairy Jasmine
Voedsel: Prei-champigon soep
Dag 2
Uitslapen! Korte strandwandeling, warme chocomel met slagroom. Lange discussies over wat nou precies de kleur van de zee bepaalt, die er elke tien minuten anders uitziet. De kleur van de lucht? De breking van het licht? We zijn er nog niet uit. Het dorp gezocht en C1000 gevonden...wat is Ameland ontzettend klein! Eilanders zijn erg onvriendelijk, bij de bakker worden we zo ongeveer het pand uitgekeken. Gelukkig zijn ze bij de boekhandel, die een onverwacht breed assortiment heeft, iets aardiger. Bij thuiskomst even TV gekeken. Wat is Nederland ontzettend klein - dan toch maar liever wereldvreemd. Favoriete zender: Animal Planet.
Film: Trois couleurs: Bleu 9/10
Muziek: Tom Waits
Bath ballistic: Big Blue
Voedsel: Pasta met een tonijn-paprika-courgette-tomaat saus
Dag 3
Sneeuw...meteen het strand op want het duurt niet lang. Een uurtje later is het allemaal alweer weggedooid...We beginnen te wennen aan de heerlijke rust en overvloedige frisse lucht (windkracht 6-7). Alle politieagenten op Ameland hebben een grote snor. En iedereen rijdt in een pick-up truck, of op z'n minst een landrover. Er wordt veel op het strand 'gesurveillieerd' - niet alleen door politie maar ook door Natuurmonumenten, Rijkswaterstaat, Staatsbosbeheer, etc. Dat er naast twee rare toeristen uit Amsterdam niets op het strand te zien valt lijkt geen bezwaar.
Films: Trois Couleurs: Blanc 9/10; Trois couleurs: Rouge (1994) 10/10
Bath ballistic: Uluru
Muziek: Glenn Gould/o.a. Purcell, Byrd
Voedsel: restant van de pasta
Dag 4
Heel veel wind en regen. Opstaan met liedjes van Van Kooten & De Bie ("Jezus had genoeg aan wijn...") en gebakken eieren met spek.
Uitgelachen worden door fietsverhuurder. Tegen de storm in naar de vuurtoren fietsen. Overvallen worden door hagelbui. Er lijken niet echt veel andere toeristen op Ameland te vertoeven, en als ze er al zijn blijven ze binnen. Vuurtoren blijkt nogal verroest. Langs Waddenkust terug, enorm veel scholeksters opgejaagd (maar ja, dan moeten ze maar niet op het fietspad blijven zitten). Waddeneenden zien er erg futuristisch (Star Trek?) uit...
Film: Van Kooten & De Bie: Alle liedjes; Crouching Tiger Hidden Dragon 10/10
Muziek: Norah Jones, Caldara/ Maddalena ai piedi di Cristo
Bath ballistic: Butterball
Voedsel: gebakken slibtongetjes met salade
Dag 5
Opruimen. Inpakken. Enigszins knorrig (goede vakanties duren altijd te kort) weer de terugreis aanvaarden. In de trein geteisterd door corpsmeisjes die luidkeels vertellen met wie ze gezoend hebben, met wie ze nog gaan zoenen, en met wie ze absoluut nooit willen zoenen. Daarbij ook nog bonusdetails als mate van dronkenschap, populariteit van de betrokken jongen, etc. etc. Na Zwolle twee HEAO-ers, niet al te briljant, die samen hardop hun huiswerk gingen maken. We zijn weer terug in de beschaafde wereld.
|
zondag, januari 25, 2004
Tram
Scene: mijn lief, in een net pak want op sollicitatiegesprek geweest, in tram met allemaal schoolkindertjes.
Kindjes: Meneer, meneer, bent u een zakenman?
Hij: Nee, ik ben geen zakenman.
...
Hij: Waarom zoeken jullie een zakenman?
Kindjes: Dat moet van school.
Hij: En als jullie een zakenman gevonden hebben, wat gaan jullie dan met hem doen?
Kindjes: Dan gaan we hem vragen waaraan hij z'n geld uitgeeft. En waarheen hij op vakantie gaat.
...
Kindjes: Kijkt u naar Idols?
Hij: Ik heb geen TV.
Kindjes [geschokt]: Waar komt u dan vandaan?
Hij: Uit Amsterdam-Oost.
|
Scene: mijn lief, in een net pak want op sollicitatiegesprek geweest, in tram met allemaal schoolkindertjes.
Kindjes: Meneer, meneer, bent u een zakenman?
Hij: Nee, ik ben geen zakenman.
...
Hij: Waarom zoeken jullie een zakenman?
Kindjes: Dat moet van school.
Hij: En als jullie een zakenman gevonden hebben, wat gaan jullie dan met hem doen?
Kindjes: Dan gaan we hem vragen waaraan hij z'n geld uitgeeft. En waarheen hij op vakantie gaat.
...
Kindjes: Kijkt u naar Idols?
Hij: Ik heb geen TV.
Kindjes [geschokt]: Waar komt u dan vandaan?
Hij: Uit Amsterdam-Oost.
|
Inventaris
De komende week zal ik met mijn geliefde doorbrengen in een appartementencomplex op een middelgroot Waddeneiland. Teneinde het verblijf zo aangenaam mogelijk te maken heb ik zojuist de inventarislijst grondig bestudeerd. Er van uitgaande dat deze lijst gebaseerd is op wat de gemiddelde burger zo in zijn keuken heeft staan en - vanuit het oogpunt van kostenbesparing - als minimum beschouwt om het huiselijk leven enigszins draaglijk te maken, moet ik concluderen dat er nogal wat ontbreekt aan mijn eigen inventaris. Bijvoorbeeld:
vleeswarenbakjes
eierdopjes
dessertschaaltjes
sauskom
melkkannetje
Tot nu toe heb ik mij prima gered zonder deze hulpmiddelen. Vleeswaren zijn zelden aanwezig en, mede daardoor, als ze er wel zijn heel snel weer verdwenen. Eieren kook ik eigenlijk alleen om in een salade te verwerken. Desserts staan zelden op het menu (nee, toetjes ook niet). En nu vraag ik mij af, beste lezer, heeft u deze zaken wel in huis? Kunt u zich het leven zonder eierdopjes niet voorstellen? Heeft u vleeswarenbakjes in uw bezit en, zo ja, hoe vaak reinigt u die? Serveert u regelmatig saus in een sauskom? Welk keukengerei zou u voor geen goud willen missen?
Dit is in ieder geval mijn top drie (en helaas, het meeste staat niet op de inventarislijst):
1. mokkapot
2. melkpannetje
3. garde
Inderdaad. Ik ben verslaafd aan koffie. In het appartement is geen gasfornuis, de mokkapot kan niet mee. Een mooie test, heb ik besloten - filterkoffie is geen optie, ik ga aan de detox...kijken of ik echt niet zonder kan.
|
De komende week zal ik met mijn geliefde doorbrengen in een appartementencomplex op een middelgroot Waddeneiland. Teneinde het verblijf zo aangenaam mogelijk te maken heb ik zojuist de inventarislijst grondig bestudeerd. Er van uitgaande dat deze lijst gebaseerd is op wat de gemiddelde burger zo in zijn keuken heeft staan en - vanuit het oogpunt van kostenbesparing - als minimum beschouwt om het huiselijk leven enigszins draaglijk te maken, moet ik concluderen dat er nogal wat ontbreekt aan mijn eigen inventaris. Bijvoorbeeld:
vleeswarenbakjes
eierdopjes
dessertschaaltjes
sauskom
melkkannetje
Tot nu toe heb ik mij prima gered zonder deze hulpmiddelen. Vleeswaren zijn zelden aanwezig en, mede daardoor, als ze er wel zijn heel snel weer verdwenen. Eieren kook ik eigenlijk alleen om in een salade te verwerken. Desserts staan zelden op het menu (nee, toetjes ook niet). En nu vraag ik mij af, beste lezer, heeft u deze zaken wel in huis? Kunt u zich het leven zonder eierdopjes niet voorstellen? Heeft u vleeswarenbakjes in uw bezit en, zo ja, hoe vaak reinigt u die? Serveert u regelmatig saus in een sauskom? Welk keukengerei zou u voor geen goud willen missen?
Dit is in ieder geval mijn top drie (en helaas, het meeste staat niet op de inventarislijst):
1. mokkapot
2. melkpannetje
3. garde
Inderdaad. Ik ben verslaafd aan koffie. In het appartement is geen gasfornuis, de mokkapot kan niet mee. Een mooie test, heb ik besloten - filterkoffie is geen optie, ik ga aan de detox...kijken of ik echt niet zonder kan.
|
vrijdag, januari 23, 2004
Vechtvis
Een attente lezer wees mij erop dat er rond het thema 'vis' (waaraan de laatste tijd op dit blog toevallig(?) veel aandacht is besteed) nog een film vermeld dient te worden, en wel Fighting Fish. Het gaat hier ook nog om een vechtfilm, en wel de eerste van Nederlandse bodem! Briljant. Vissen, martial arts, film - alles grote thema's komen samen...dit moet ik gaan zien. De voorstellingen op het Filmfestival Rotterdam zijn helaas al uitverkocht, maar de film is vanaf 29 januari ook in de rest van het land te zien.
Fighting Fish website
Fighting Fish op Filmfestival Rotterdam
|
Een attente lezer wees mij erop dat er rond het thema 'vis' (waaraan de laatste tijd op dit blog toevallig(?) veel aandacht is besteed) nog een film vermeld dient te worden, en wel Fighting Fish. Het gaat hier ook nog om een vechtfilm, en wel de eerste van Nederlandse bodem! Briljant. Vissen, martial arts, film - alles grote thema's komen samen...dit moet ik gaan zien. De voorstellingen op het Filmfestival Rotterdam zijn helaas al uitverkocht, maar de film is vanaf 29 januari ook in de rest van het land te zien.
Fighting Fish website
Fighting Fish op Filmfestival Rotterdam
|
donderdag, januari 22, 2004
Metrogesprek
Vandaag, op het perron van metrostation Waterlooplein. Twee jongetjes, jaar of zeventien, alternatief hip met wijde spijkerbroek, nauw ribjasje, mooie gympen. Ik verwacht dat ze het over bands gaan hebben waar ik nooit van heb gehoord, of skaten of meisjes. Maar nee. Eerst gaat het nog een beetje over het Waterlooplein en aanverwante zaken, maar dan zegt er eentje ineens: "Homerus, daar heb ik dus alles van gelezen. De Ilias, weetjewel, en de Odyssee." Zo. Ik ben ook weer van een paar vooroordelen genezen...
|
Vandaag, op het perron van metrostation Waterlooplein. Twee jongetjes, jaar of zeventien, alternatief hip met wijde spijkerbroek, nauw ribjasje, mooie gympen. Ik verwacht dat ze het over bands gaan hebben waar ik nooit van heb gehoord, of skaten of meisjes. Maar nee. Eerst gaat het nog een beetje over het Waterlooplein en aanverwante zaken, maar dan zegt er eentje ineens: "Homerus, daar heb ik dus alles van gelezen. De Ilias, weetjewel, en de Odyssee." Zo. Ik ben ook weer van een paar vooroordelen genezen...
|
woensdag, januari 21, 2004
Mediamoe
Tsja. Het blijft ook hier niet onvermeld. De Oudkerk-affaire. Maar dan vooral omdat ik zo ontzettend moe wordt van journalisten die schrijven over andere journalisten, over de vraag of ze al dan niet hun werk goed doen, of ze dingen hadden moeten opschrijven danwel verzwijgen. Die over elkaar heen buitelen in een navelstarende zelfreflectie die helemaal niets oplevert. Terwijl ze natuurlijk wel al het sappige nieuws meepikken - om er vervolgens op te wijzen dat ze zich dat wel realiseren, dat het eigenlijk niet deugt, maar dat ze niet anders kunnen en dat ze zich ook realiseren dat ze zich dat weer realiseren. Zo krijg ik een krant ook wel vol.
Ik heb het met name over het Parool van gisteren. De hele affaire staat breed uitgemeten, allerlei mensen worden aan het woord gelaten (al dan niet nog meer modder gooiend). Maar de krant dekt zich in, zij is zich zeer bewust van wat ze doet, want op de voorpagina staat onder de kop 'Zes brokstukken van een smerig zaakje' een scherpe analyse van de hand van John Jansen van Galen. Ik citeer:
Ik heb in de afgelopen weken enige malen journalisten horen verzuchten dat het sop allemaal de kool niet waard was. Maar: "We kunnen niet achterblijven." Als het ene medium opent met Oudkerk, wil het andere 'er ook iets mee doen'; misschien kleiner of korter, om niet zo rellerig te lijken, maar per saldo wordt de rel steeds verder aangewakkerd. ... Het voornaamste argument om over Ouderkerk te schrijven, wordt dan dat 'zijn imago beschadigd' is. Ja, dat dank je de koekoek: dat komt juist door al die media-aandacht!
Vervolgens 'bekent' hij dat hij er zelf net zo hard aan heeft meegedaan in het Oog. En daar word ik dus zo moe van. Al die bandbreedte die opgaat aan mensen die zeggen 'ja, ik ben fout, maar ik ben het mij bewust' en daarmee impliceren dat het dan minder erg is. En daar dan weer kopij uit peuren. Die op de Voorpagina geplaatst wordt. Houd er toch mee op, doe gewoon je werk, er is genoeg echt nieuws!
|
Tsja. Het blijft ook hier niet onvermeld. De Oudkerk-affaire. Maar dan vooral omdat ik zo ontzettend moe wordt van journalisten die schrijven over andere journalisten, over de vraag of ze al dan niet hun werk goed doen, of ze dingen hadden moeten opschrijven danwel verzwijgen. Die over elkaar heen buitelen in een navelstarende zelfreflectie die helemaal niets oplevert. Terwijl ze natuurlijk wel al het sappige nieuws meepikken - om er vervolgens op te wijzen dat ze zich dat wel realiseren, dat het eigenlijk niet deugt, maar dat ze niet anders kunnen en dat ze zich ook realiseren dat ze zich dat weer realiseren. Zo krijg ik een krant ook wel vol.
Ik heb het met name over het Parool van gisteren. De hele affaire staat breed uitgemeten, allerlei mensen worden aan het woord gelaten (al dan niet nog meer modder gooiend). Maar de krant dekt zich in, zij is zich zeer bewust van wat ze doet, want op de voorpagina staat onder de kop 'Zes brokstukken van een smerig zaakje' een scherpe analyse van de hand van John Jansen van Galen. Ik citeer:
Ik heb in de afgelopen weken enige malen journalisten horen verzuchten dat het sop allemaal de kool niet waard was. Maar: "We kunnen niet achterblijven." Als het ene medium opent met Oudkerk, wil het andere 'er ook iets mee doen'; misschien kleiner of korter, om niet zo rellerig te lijken, maar per saldo wordt de rel steeds verder aangewakkerd. ... Het voornaamste argument om over Ouderkerk te schrijven, wordt dan dat 'zijn imago beschadigd' is. Ja, dat dank je de koekoek: dat komt juist door al die media-aandacht!
Vervolgens 'bekent' hij dat hij er zelf net zo hard aan heeft meegedaan in het Oog. En daar word ik dus zo moe van. Al die bandbreedte die opgaat aan mensen die zeggen 'ja, ik ben fout, maar ik ben het mij bewust' en daarmee impliceren dat het dan minder erg is. En daar dan weer kopij uit peuren. Die op de Voorpagina geplaatst wordt. Houd er toch mee op, doe gewoon je werk, er is genoeg echt nieuws!
|
dinsdag, januari 20, 2004
Leuke vis
Hoera, weer een film om naar uit te kijken! Big Fish van Tim Burton (o.a. Batman en The Nightmare Before Christmas). Een verhaal over waarheid en leugens en mythes en sprookjes...over dingen mooier maken dan ze zijn. De trailer is nogal week (echt zo'n amerikaans 'feel good' ding) maar ik heb desondanks goede hoop.
Ook de recensies op het web zijn zeer lovend...jammer alleen van al die flauwe viswoordspelingen.
Filmrecensie op BBCi website
RollingStone over Big Fish
De film komt in Nederland uit op 26 februari.
|
Hoera, weer een film om naar uit te kijken! Big Fish van Tim Burton (o.a. Batman en The Nightmare Before Christmas). Een verhaal over waarheid en leugens en mythes en sprookjes...over dingen mooier maken dan ze zijn. De trailer is nogal week (echt zo'n amerikaans 'feel good' ding) maar ik heb desondanks goede hoop.
Ook de recensies op het web zijn zeer lovend...jammer alleen van al die flauwe viswoordspelingen.
Filmrecensie op BBCi website
RollingStone over Big Fish
De film komt in Nederland uit op 26 februari.
|
maandag, januari 19, 2004
Gispen
Er zijn van die woorden die je niet van huis uit meekrijgt. Die niet tot je repertoire behoren. Die je zelfs, in al je hoogmoed, eerst aanziet voor een typefout of andere vergissing. Die je, zeker in het prille begin van de kennismaking, niet echt vertrouwt. Alsof je je anders voordoet dan je bent door zo'n woord te gebruiken. Omdat het nog niet echt bij je hoort.
Ramsj was voor mij zo'n woord, een jaar of twaalf geleden. Ik kocht in grote hoeveelheden laaggeprijsde boeken maar had geen idee dat er een woord voor was. De eerste keer dat iemand het gebruikte dacht ik dat ik in de maling werd genomen. Ramsj, wat een raar woord. Voor goedkope boeken? Dat sloeg toch nergens op? De laatste tijd heb ik iets soortgelijks met 'gispen'. Waar ik het vroeger nooit tegenkwam is het nu bijna elke maand raak. "Cohen gispt pers over Oudkerk-column." "Nobelprijswinnares gispt VS." "Privacywaakhond gispt korpschefs om 'veelplegers'." Er wordt heel wat afgegispt. Het ziet er raar uit, ik vind het verdacht, maar het is kennelijk toch een echt woord want iedereen gebruikt het.
Ik moet er aan wennen. Ik heb er nog geen gevoel voor, snap ook niet wat het verschil is met 'berispen'. Onder welke omstandigheden moet ik 'gispen' gebruiken, wanneer 'berispen'? De Van Dale biedt geen uitkomst. Naast water werpen en gutsen staat er bij gispen "berispen, hekelen, laken". Daar heb ik niets aan. Is het sterker dan hekelen? Of juist zwakker? Is het een combinatie van die drie woorden? Dan maar terugvallen op de voorbeelden:
hij verdiende streng gegispt te worden
de redenaar gispte de dwaasheden van onze tijd
Het kan dus allemaal, concludeer ik. Gispen is een drie-in-een woord. Je kunt ermee hekelen, laken en berispen. Het overkoepelt en kan daardoor ook in het midden laten. Erg nuttig. Met gispen voeg ik een machtig wapen toe aan mijn vocabulaire. Maar eerst nog even wennen. En stiekum oefenen. Gispen, gispte, gegispt....
|
Er zijn van die woorden die je niet van huis uit meekrijgt. Die niet tot je repertoire behoren. Die je zelfs, in al je hoogmoed, eerst aanziet voor een typefout of andere vergissing. Die je, zeker in het prille begin van de kennismaking, niet echt vertrouwt. Alsof je je anders voordoet dan je bent door zo'n woord te gebruiken. Omdat het nog niet echt bij je hoort.
Ramsj was voor mij zo'n woord, een jaar of twaalf geleden. Ik kocht in grote hoeveelheden laaggeprijsde boeken maar had geen idee dat er een woord voor was. De eerste keer dat iemand het gebruikte dacht ik dat ik in de maling werd genomen. Ramsj, wat een raar woord. Voor goedkope boeken? Dat sloeg toch nergens op? De laatste tijd heb ik iets soortgelijks met 'gispen'. Waar ik het vroeger nooit tegenkwam is het nu bijna elke maand raak. "Cohen gispt pers over Oudkerk-column." "Nobelprijswinnares gispt VS." "Privacywaakhond gispt korpschefs om 'veelplegers'." Er wordt heel wat afgegispt. Het ziet er raar uit, ik vind het verdacht, maar het is kennelijk toch een echt woord want iedereen gebruikt het.
Ik moet er aan wennen. Ik heb er nog geen gevoel voor, snap ook niet wat het verschil is met 'berispen'. Onder welke omstandigheden moet ik 'gispen' gebruiken, wanneer 'berispen'? De Van Dale biedt geen uitkomst. Naast water werpen en gutsen staat er bij gispen "berispen, hekelen, laken". Daar heb ik niets aan. Is het sterker dan hekelen? Of juist zwakker? Is het een combinatie van die drie woorden? Dan maar terugvallen op de voorbeelden:
hij verdiende streng gegispt te worden
de redenaar gispte de dwaasheden van onze tijd
Het kan dus allemaal, concludeer ik. Gispen is een drie-in-een woord. Je kunt ermee hekelen, laken en berispen. Het overkoepelt en kan daardoor ook in het midden laten. Erg nuttig. Met gispen voeg ik een machtig wapen toe aan mijn vocabulaire. Maar eerst nog even wennen. En stiekum oefenen. Gispen, gispte, gegispt....
|
zondag, januari 18, 2004
Buitenlanders
Het afgelopen weekend heb ik het briljante 'Zo Onbeleefd - Japanners in Nederland' van Harriet Kroon gelezen. Een heerlijk boek. Mengsel van saillante details, historische intermezzi, verhalen van ervaringsdeskundigen en dit alles ondersteund door grote kennis van de Japanse cultuur en geschiedenis. Zo las ik dat de Nederlanders toen zij nog als enigen toegang tot Japan hadden verplicht waren om elke vier jaar een bezoek aan de Shogun te brengen en hem te eren met allerlei geschenken. Daarvan zijn de 'bestellijsten' bewaard gebleven en een van de zaken die de Shogun cadeau kreeg was de (inmiddels weer beruchte) civetkat, die overigens de reis niet overleefde en daarom ingemaakt werd aangeboden.
Natuurlijk valt er veel te lezen over de verschillen (en daaruit voortkomende misverstanden) tussen beide volken. Zo zijn er bijvoorbeeld Indie-gangers die hun kampervaringen afreageren op de argeloze Japanse buurvrouw of collega. De Japanners worden gek van ons gebrek aan 'hygiene' - met schoenen aan in huis bijvoorbeeld. En het dichtdoen van de koektrommel na het rondgaan bij de koffie wordt als zeer ongastvrij ervaren. Ook de Japanse bedrijfscultuur komt aan bod en de frustraties die dit weer oplevert voor de Nederlandse werknemer, die nooit naar de top zal kunnen doorstromen (want niet Japans) maar wordt gepaaid met allerlei bonussen en salarisverhogingen.
Kroon laat heel veel mensen direct aan het woord en dat zorgt voor een levendig geheel. Van de directeur van het Okura hotel tot de beroemde Philipp von Siebold die in de 19de eeuw furore maakte als arts en wetenschapper in Japan. Ook worden er veel 'gewone' mensen geciteerd, bijvoorbeeld Japanners die met een Nederlander trouwden en zich hier permanent vestigden. En in bijna elk hoofdstuk staan wel een paar fascinerende feiten. Zo wist ik bijvoorbeeld niet dat de Amerikaanse regering tijdens de Tweede Wereldoorlog alle Japanse ingezetenen in kampen heeft opgesloten en hun bezittingen heeft geconfisceerd. En hoe - ondanks de moeilijke verhoudingen - Nederland de laatste decennia ontzettend veel moeite heeft gedaan om Japanse bedrijven hier naartoe te lokken en te houden.
Het boek geeft een mooi beeld van onze cultuur of, zo u wilt, het gebrek daaraan. Enerzijds gezien door de ogen van de Japanner, anderzijds door te schetsen hoe wij die 'krompoten' (zoals een kampslachtoffer ze steevast aanduidt) zien en behandelen. Waarbij ik moet zeggen dat ik veel van de Japanse ergernissen, zoals gebrek aan een dienstverlenende instelling in winkels en restaurants, kan herkennen. Maar me ook zeer gelukkig prijs dat ik geen Japanse vrouw ben - die zijn namelijk, als een kerstcake, op hun 24ste nog net consumeerbaar, op hun 25ste over datum en op hun 26ste definitief bedorven...
|
Het afgelopen weekend heb ik het briljante 'Zo Onbeleefd - Japanners in Nederland' van Harriet Kroon gelezen. Een heerlijk boek. Mengsel van saillante details, historische intermezzi, verhalen van ervaringsdeskundigen en dit alles ondersteund door grote kennis van de Japanse cultuur en geschiedenis. Zo las ik dat de Nederlanders toen zij nog als enigen toegang tot Japan hadden verplicht waren om elke vier jaar een bezoek aan de Shogun te brengen en hem te eren met allerlei geschenken. Daarvan zijn de 'bestellijsten' bewaard gebleven en een van de zaken die de Shogun cadeau kreeg was de (inmiddels weer beruchte) civetkat, die overigens de reis niet overleefde en daarom ingemaakt werd aangeboden.
Natuurlijk valt er veel te lezen over de verschillen (en daaruit voortkomende misverstanden) tussen beide volken. Zo zijn er bijvoorbeeld Indie-gangers die hun kampervaringen afreageren op de argeloze Japanse buurvrouw of collega. De Japanners worden gek van ons gebrek aan 'hygiene' - met schoenen aan in huis bijvoorbeeld. En het dichtdoen van de koektrommel na het rondgaan bij de koffie wordt als zeer ongastvrij ervaren. Ook de Japanse bedrijfscultuur komt aan bod en de frustraties die dit weer oplevert voor de Nederlandse werknemer, die nooit naar de top zal kunnen doorstromen (want niet Japans) maar wordt gepaaid met allerlei bonussen en salarisverhogingen.
Kroon laat heel veel mensen direct aan het woord en dat zorgt voor een levendig geheel. Van de directeur van het Okura hotel tot de beroemde Philipp von Siebold die in de 19de eeuw furore maakte als arts en wetenschapper in Japan. Ook worden er veel 'gewone' mensen geciteerd, bijvoorbeeld Japanners die met een Nederlander trouwden en zich hier permanent vestigden. En in bijna elk hoofdstuk staan wel een paar fascinerende feiten. Zo wist ik bijvoorbeeld niet dat de Amerikaanse regering tijdens de Tweede Wereldoorlog alle Japanse ingezetenen in kampen heeft opgesloten en hun bezittingen heeft geconfisceerd. En hoe - ondanks de moeilijke verhoudingen - Nederland de laatste decennia ontzettend veel moeite heeft gedaan om Japanse bedrijven hier naartoe te lokken en te houden.
Het boek geeft een mooi beeld van onze cultuur of, zo u wilt, het gebrek daaraan. Enerzijds gezien door de ogen van de Japanner, anderzijds door te schetsen hoe wij die 'krompoten' (zoals een kampslachtoffer ze steevast aanduidt) zien en behandelen. Waarbij ik moet zeggen dat ik veel van de Japanse ergernissen, zoals gebrek aan een dienstverlenende instelling in winkels en restaurants, kan herkennen. Maar me ook zeer gelukkig prijs dat ik geen Japanse vrouw ben - die zijn namelijk, als een kerstcake, op hun 24ste nog net consumeerbaar, op hun 25ste over datum en op hun 26ste definitief bedorven...
|
vrijdag, januari 16, 2004
Wie is Chris Zegers?
Altijd leuk, als je vooroordelen over zogenaamde 'sterren' bevestigd worden. Catherine Keyl - 94. Darter Co Stompé - 104. En de winnaar was Chris Zegers (geen idee wie dat is) - 127. U heeft inmiddels vast al geraden waar het over gaat: de Nationale IQ test. Met dank aan een van mijn favoriete internetrubrieken, nu.nl/achterklap. Ideaal voor wie geen TV bezit en toch blij wil blijven op roddelgebied. Maar nu ben ik toch wel nieuwsgierig geworden - wie is die Chris Zegers?
nu.nl/achterklap | Chris Zegers slimst, grote borsten domst
|
Altijd leuk, als je vooroordelen over zogenaamde 'sterren' bevestigd worden. Catherine Keyl - 94. Darter Co Stompé - 104. En de winnaar was Chris Zegers (geen idee wie dat is) - 127. U heeft inmiddels vast al geraden waar het over gaat: de Nationale IQ test. Met dank aan een van mijn favoriete internetrubrieken, nu.nl/achterklap. Ideaal voor wie geen TV bezit en toch blij wil blijven op roddelgebied. Maar nu ben ik toch wel nieuwsgierig geworden - wie is die Chris Zegers?
nu.nl/achterklap | Chris Zegers slimst, grote borsten domst
|
Taal
Ik heb altijd al een fascinatie gehad voor taal. Hoe vreemder, hoe beter. Toen ik klein was wilde ik Chinees en Japans (nee, ik kon niet kiezen) gaan studeren. En tegenwoordig staat mijn kast vol woordenboeken, cursussen, en idioomboekjes in minstens 15 verschillende talen. Ze staan grotendeels te verstoffen, maar als ik lang genoeg mag leven staan in ieder geval de volgende nog op mijn verlanglijstje: Japans, Chinees, Hebreeuws, Oud-Grieks en Arabisch. Daarnaast hoop ik ooit ook het Latijn, Frans, Spaans, Italiaans en Duits echt goed te gaan beheersen.
Het lijkt allemaal een beetje ambitieus, zo niet krankzinnig. Maar uiteindelijk lijken al die talen op elkaar. Hoe meer je er leert, hoe makkelijker het wordt. Bovendien heb ik hulp. Er is namelijk een briljante website die mensen die een vreemde taal willen leren aan elkaar koppelt, de Language Exchange Community. Je geeft aan welke talen je beheerst en welke je wilt leren. Vervolgens kun je mensen gaan zoeken (kost geld) of wachten tot iemand jou opzoekt (gratis). Ik heb voor die laatste optie gekozen en heb inmiddels contact met mensen die mij helpen met het Japans, Frans en Italiaans. Geweldig! Niet alleen goed voor je taalbeheersing maar ook gewoon erg leuk. Weer zo'n briljant internet-initiatief dat mensen over de hele wereld bijeenbrengt en ook mensen met een minder goed gevulde beurs in staat stelt een buitenlandse taal (beter) te gaan beheersen. Hulde!
|
Ik heb altijd al een fascinatie gehad voor taal. Hoe vreemder, hoe beter. Toen ik klein was wilde ik Chinees en Japans (nee, ik kon niet kiezen) gaan studeren. En tegenwoordig staat mijn kast vol woordenboeken, cursussen, en idioomboekjes in minstens 15 verschillende talen. Ze staan grotendeels te verstoffen, maar als ik lang genoeg mag leven staan in ieder geval de volgende nog op mijn verlanglijstje: Japans, Chinees, Hebreeuws, Oud-Grieks en Arabisch. Daarnaast hoop ik ooit ook het Latijn, Frans, Spaans, Italiaans en Duits echt goed te gaan beheersen.
Het lijkt allemaal een beetje ambitieus, zo niet krankzinnig. Maar uiteindelijk lijken al die talen op elkaar. Hoe meer je er leert, hoe makkelijker het wordt. Bovendien heb ik hulp. Er is namelijk een briljante website die mensen die een vreemde taal willen leren aan elkaar koppelt, de Language Exchange Community. Je geeft aan welke talen je beheerst en welke je wilt leren. Vervolgens kun je mensen gaan zoeken (kost geld) of wachten tot iemand jou opzoekt (gratis). Ik heb voor die laatste optie gekozen en heb inmiddels contact met mensen die mij helpen met het Japans, Frans en Italiaans. Geweldig! Niet alleen goed voor je taalbeheersing maar ook gewoon erg leuk. Weer zo'n briljant internet-initiatief dat mensen over de hele wereld bijeenbrengt en ook mensen met een minder goed gevulde beurs in staat stelt een buitenlandse taal (beter) te gaan beheersen. Hulde!
|
donderdag, januari 15, 2004
Sokkenschandaal
De BBC maakt zich de laatste tijd behoorlijk vrolijk over ons landje. Eerst hadden we Zalm, die teruggefloten werd door het CPB omdat hij zelf de 3%-norm van het stabiliteitspact dreigde te overschrijden. Nu hebben we het Sokkenschandaal van Financien. De BBC heeft zelfs de hand weten te leggen op een ooggetuigeverslag:
One British computer expert who used to work alongside Dutch academics revealed many of them were firmly attached to their white socks - some even flaunting them beneath half-mast trousers.
"Imagine, suit trousers or snow-washed jeans, with white socks and dress shoes - a dress code disaster of monumental proportions," he said.
"Even I know that and I am not exactly a fashion statement myself."
Aha. De verraders zijn onder ons. U bent gewaarschuwd. Die vriendelijke Brit waarmee u samenwerkte kan u in no-time verlinken bij de BBC!
Het Ministerie ontkent overigens alles - heel verstandig in dit soort precaire zaken.
BBC NEWS | Europe | Dutch deny 'war on white socks'
Dutch ministry finds white socks 'indecent'. ABC News Online
Dutch finance ministry calls for decency; white socks taboo
|
De BBC maakt zich de laatste tijd behoorlijk vrolijk over ons landje. Eerst hadden we Zalm, die teruggefloten werd door het CPB omdat hij zelf de 3%-norm van het stabiliteitspact dreigde te overschrijden. Nu hebben we het Sokkenschandaal van Financien. De BBC heeft zelfs de hand weten te leggen op een ooggetuigeverslag:
One British computer expert who used to work alongside Dutch academics revealed many of them were firmly attached to their white socks - some even flaunting them beneath half-mast trousers.
"Imagine, suit trousers or snow-washed jeans, with white socks and dress shoes - a dress code disaster of monumental proportions," he said.
"Even I know that and I am not exactly a fashion statement myself."
Aha. De verraders zijn onder ons. U bent gewaarschuwd. Die vriendelijke Brit waarmee u samenwerkte kan u in no-time verlinken bij de BBC!
Het Ministerie ontkent overigens alles - heel verstandig in dit soort precaire zaken.
BBC NEWS | Europe | Dutch deny 'war on white socks'
Dutch ministry finds white socks 'indecent'. ABC News Online
Dutch finance ministry calls for decency; white socks taboo
|
woensdag, januari 14, 2004
Nog meer vis
Geen wonder dat ons rechtssysteem overbelast is...als aan het mishandelen van een (jawel, slechts een) goudvis tijd en geld besteed wordt. Een kunstenaar smeerde een vis in met verf en liet hem doodspartelen op een witte ondergrond. Niet zo smaakvol. Maar om iemand dan te vervolgen wegens dierenmishandeling...dat zorgt slechts voor nog meer aandacht voor een toch al niet interessant kunstwerk. Interessant hoe het OM haar prioriteiten stelt. Drugskoeriers worden niet vervolgd (waar ik overigens nog best begrip voor kan opbrengen) maar een goudvismoordenaar wel?
Kunstenaar schuldig aan mishandelen goudvis
|
Geen wonder dat ons rechtssysteem overbelast is...als aan het mishandelen van een (jawel, slechts een) goudvis tijd en geld besteed wordt. Een kunstenaar smeerde een vis in met verf en liet hem doodspartelen op een witte ondergrond. Niet zo smaakvol. Maar om iemand dan te vervolgen wegens dierenmishandeling...dat zorgt slechts voor nog meer aandacht voor een toch al niet interessant kunstwerk. Interessant hoe het OM haar prioriteiten stelt. Drugskoeriers worden niet vervolgd (waar ik overigens nog best begrip voor kan opbrengen) maar een goudvismoordenaar wel?
Kunstenaar schuldig aan mishandelen goudvis
|
Narnia II
Iets dat me ook weer opviel in Narnia en waarover ik me blijf verwonderen - hoe kan het toch dat in zoveel sprookjes en andere fantasieverhalen dieren
i) kunnen spreken
ii) andere dieren opeten, zonder dat
iii) die andere dieren protesteren?
Zo lijken in Narnia alle dieren te kunnen praten. Toch is er een scene waarin de familie Bever gezellig wat visjes gaat vangen en die vervolgens bakt (in boter, hmmmm), zonder dat onze watervrienden zelf aan het woord komen. Offeren ze zich vrijwillig op? Of zijn dieren die als diner kunnen fungeren per definitie stom?
|
Iets dat me ook weer opviel in Narnia en waarover ik me blijf verwonderen - hoe kan het toch dat in zoveel sprookjes en andere fantasieverhalen dieren
i) kunnen spreken
ii) andere dieren opeten, zonder dat
iii) die andere dieren protesteren?
Zo lijken in Narnia alle dieren te kunnen praten. Toch is er een scene waarin de familie Bever gezellig wat visjes gaat vangen en die vervolgens bakt (in boter, hmmmm), zonder dat onze watervrienden zelf aan het woord komen. Offeren ze zich vrijwillig op? Of zijn dieren die als diner kunnen fungeren per definitie stom?
|
Narnia
Perhaps it has sometimes happened to you in a dream that someone says something which you don't understand but in the dream it feels as if it had some enormous meaning - either a terrifying one which turns the whole dream into a nightmare or else a lovely meaning too lovely to put into words, which makes the dream so beautiful that you remember it all your life and are always wishing you could get into that dream again.
Gelukkig, de Narnia chronicles zijn ook als je 'groot' bent nog leuk. Ik heb 'The Lion, the Witch and the Wardrobe' herlezen en dat was fijn. Wel van korte duur trouwens - wat zijn die boekjes eigenlijk ontzettend dun! En christelijk, dat viel me niet zo op toen ik klein was. Maar toen was ik natuurlijk ook nog een braaf katholiek meisje en paste het allemaal schitterend in mijn referentiekader. De kinderen zijn 'sons of Adam and daughters of Eve'. Aslan, de leeuw die Narnia van de IJskoningin redt en terugbrengt naar het Licht, is Jezus. De 'offerscene', waarin hij sterft en wederopstaat, lijkt letterlijk uit de Bijbel overgeschreven (maar is daarom niet minder indrukwekkend).
Er valt ook nog wat te lachen voor filosofen. Zo probeert de Professor de kinderen in het boek wat analytisch denken bij te brengen als zij komen klagen dat hun zusje denkt dat ze door kasten heen kan lopen om sprookjesachtige landen te bezoeken...
Logic! Why don't they teach logic at these schools! There are only three possibilities. Either your sister is telling lies, or she is mad, or she is telling the truth. You know that she does not tell lies and it is obvious that she is not mad. For the moment then and unless further evidence turns up, we must assume that she is telling the truth.
Al met al een charmant boekje. Gedateerd, maar als je je daar overheen zet erg leuk om weer te lezen. Nu nog even de andere (zes) deeltjes inkoppen...
|
Perhaps it has sometimes happened to you in a dream that someone says something which you don't understand but in the dream it feels as if it had some enormous meaning - either a terrifying one which turns the whole dream into a nightmare or else a lovely meaning too lovely to put into words, which makes the dream so beautiful that you remember it all your life and are always wishing you could get into that dream again.
Gelukkig, de Narnia chronicles zijn ook als je 'groot' bent nog leuk. Ik heb 'The Lion, the Witch and the Wardrobe' herlezen en dat was fijn. Wel van korte duur trouwens - wat zijn die boekjes eigenlijk ontzettend dun! En christelijk, dat viel me niet zo op toen ik klein was. Maar toen was ik natuurlijk ook nog een braaf katholiek meisje en paste het allemaal schitterend in mijn referentiekader. De kinderen zijn 'sons of Adam and daughters of Eve'. Aslan, de leeuw die Narnia van de IJskoningin redt en terugbrengt naar het Licht, is Jezus. De 'offerscene', waarin hij sterft en wederopstaat, lijkt letterlijk uit de Bijbel overgeschreven (maar is daarom niet minder indrukwekkend).
Er valt ook nog wat te lachen voor filosofen. Zo probeert de Professor de kinderen in het boek wat analytisch denken bij te brengen als zij komen klagen dat hun zusje denkt dat ze door kasten heen kan lopen om sprookjesachtige landen te bezoeken...
Logic! Why don't they teach logic at these schools! There are only three possibilities. Either your sister is telling lies, or she is mad, or she is telling the truth. You know that she does not tell lies and it is obvious that she is not mad. For the moment then and unless further evidence turns up, we must assume that she is telling the truth.
Al met al een charmant boekje. Gedateerd, maar als je je daar overheen zet erg leuk om weer te lezen. Nu nog even de andere (zes) deeltjes inkoppen...
|
The Last Samurai
Laat ik om te beginnen toegeven dat ik niet zo'n fan ben van Tom Cruise. Hij was erg grappig in Magnolia als sex-coach van mislukte mannen, maar in Interview with the Vampire vond ik hem niet te pruimen. En zijn recentere producten, Vanilla Sky en Eyes Wide Shut waren belabberd. Maar goed, natuurlijk wilde ik naar een film over samurai... zelfs met Tom Cruise in de hoofdrol.
Uiteindelijk viel het mee. Natuurlijk, er waren veel tenenkrommende momenten. Er was een Disney-achtig 'Japans' dorpje waar de dorpelingen zich toelegden op alle mogelijke Japanse vechtsporten. Er was veel kersenbloesem. Men ging in bad - of niet. En dan de kloof tussen Oost en West, taalbarrieres die geslecht moesten worden en nog veel meer cliches. Soit - de hele samurai idee is natuurlijk zelf een groot cliche. Bovendien is het allemaal erg mooi gefilmd en dat maakt ook veel goed. Ik heb echt genoten van de vechtscenes, zowel de grote veldslagen als de kleine man-tot-man gevechten. En tot mijn grote verbazing zat ik ondanks mijn cynisme over (mijn eigen?) Japan-idolatie, over Amerikaanse films en over Mr. Cruise aan het eind van de film te wenen. Ik zal niet verklappen waarom, mocht u de film nog niet gezien hebben, maar citeer ter illustratie een gedicht dat ik tijdens deze scene in mijn hoofd hoorde weerklinken. Het is van Alfred, Lord Tennyson, en vertelt over een beroemde episode uit de Krim-Oorlog (1853-1856).
'Charge of the Light Brigade'
Half a league, half a league,
Half a league onward,
All in the valley of Death
Rode the six hundred.
`Forward, the Light Brigade!
Charge for the guns!' he said:
Into the valley of Death
Rode the six hundred.
`Forward, the Light Brigade!'
Was there a man dismay'd?
Not tho' the soldier knew
Some one had blunder'd:
Theirs not to make reply,
Theirs not to reason why,
Theirs but to do and die:
Into the valley of Death
Rode the six hundred.
Cannon to right of them,
Cannon to left of them,
Cannon in front of them
Volley'd and thunder'd;
Storm'd at with shot and shell,
Boldly they rode and well,
Into the jaws of Death,
Into the mouth of Hell
Rode the six hundred.
Flash'd all their sabres bare,
Flash'd as they turn'd in air
Sabring the gunners there,
Charging an army, while
All the world wonder'd:
Plunged in the battery-smoke
Right thro' the line they broke;
Cossack and Russian
Reel'd from the sabre-stroke
Shatter'd and sunder'd.
Then they rode back, but not
Not the six hundred.
Cannon to right of them,
Cannon to left of them,
Cannon behind them
Volley'd and thunder'd;
Storm'd at with shot and shell,
While horse and hero fell,
They that had fought so well
Came thro' the jaws of Death,
Back from the mouth of Hell,
All that was left of them,
Left of six hundred.
When can their glory fade?
O the wild charge they made!
All the world wonder'd.
Honour the charge they made!
Honour the Light Brigade,
Noble six hundred!
The Last Samurai
|
Laat ik om te beginnen toegeven dat ik niet zo'n fan ben van Tom Cruise. Hij was erg grappig in Magnolia als sex-coach van mislukte mannen, maar in Interview with the Vampire vond ik hem niet te pruimen. En zijn recentere producten, Vanilla Sky en Eyes Wide Shut waren belabberd. Maar goed, natuurlijk wilde ik naar een film over samurai... zelfs met Tom Cruise in de hoofdrol.
Uiteindelijk viel het mee. Natuurlijk, er waren veel tenenkrommende momenten. Er was een Disney-achtig 'Japans' dorpje waar de dorpelingen zich toelegden op alle mogelijke Japanse vechtsporten. Er was veel kersenbloesem. Men ging in bad - of niet. En dan de kloof tussen Oost en West, taalbarrieres die geslecht moesten worden en nog veel meer cliches. Soit - de hele samurai idee is natuurlijk zelf een groot cliche. Bovendien is het allemaal erg mooi gefilmd en dat maakt ook veel goed. Ik heb echt genoten van de vechtscenes, zowel de grote veldslagen als de kleine man-tot-man gevechten. En tot mijn grote verbazing zat ik ondanks mijn cynisme over (mijn eigen?) Japan-idolatie, over Amerikaanse films en over Mr. Cruise aan het eind van de film te wenen. Ik zal niet verklappen waarom, mocht u de film nog niet gezien hebben, maar citeer ter illustratie een gedicht dat ik tijdens deze scene in mijn hoofd hoorde weerklinken. Het is van Alfred, Lord Tennyson, en vertelt over een beroemde episode uit de Krim-Oorlog (1853-1856).
'Charge of the Light Brigade'
Half a league, half a league,
Half a league onward,
All in the valley of Death
Rode the six hundred.
`Forward, the Light Brigade!
Charge for the guns!' he said:
Into the valley of Death
Rode the six hundred.
`Forward, the Light Brigade!'
Was there a man dismay'd?
Not tho' the soldier knew
Some one had blunder'd:
Theirs not to make reply,
Theirs not to reason why,
Theirs but to do and die:
Into the valley of Death
Rode the six hundred.
Cannon to right of them,
Cannon to left of them,
Cannon in front of them
Volley'd and thunder'd;
Storm'd at with shot and shell,
Boldly they rode and well,
Into the jaws of Death,
Into the mouth of Hell
Rode the six hundred.
Flash'd all their sabres bare,
Flash'd as they turn'd in air
Sabring the gunners there,
Charging an army, while
All the world wonder'd:
Plunged in the battery-smoke
Right thro' the line they broke;
Cossack and Russian
Reel'd from the sabre-stroke
Shatter'd and sunder'd.
Then they rode back, but not
Not the six hundred.
Cannon to right of them,
Cannon to left of them,
Cannon behind them
Volley'd and thunder'd;
Storm'd at with shot and shell,
While horse and hero fell,
They that had fought so well
Came thro' the jaws of Death,
Back from the mouth of Hell,
All that was left of them,
Left of six hundred.
When can their glory fade?
O the wild charge they made!
All the world wonder'd.
Honour the charge they made!
Honour the Light Brigade,
Noble six hundred!
The Last Samurai
|
maandag, januari 12, 2004
Telefoon
Eerder beklaagde ik mij over het feit dat mijn telefoonnummer nogal lijkt op dat van de tandarts. Vanochtend was het weer zover...
- U spreekt met de moeder van Johan, dat wil zeggen, met mevrouw Gerritsen, ik wil graag een afspraak maken.
- Ja, dat kan dus niet, dit is niet het nummer van de tandarts.
- O. [enigszins verward] Dankjewel.
- Alstublieft.
Ik hing op. Vijf minuten later ging de telefoon weer. Ik verwachtte wederom een tandartspatient, of iemand die nog iets wilde vragen over het gebeuren van vanmiddag, maar nee. Het was een man met een nogal exotisch accent. 'Hello, is this the British Consulate?'. Ja. Echt. Het Britse Consulaat. Van alle dingen waarmee ik verward ben is dit wel de meest absurde en onwaarschijnlijke. Ik ben het zat. Ik ben niet de tandarts en ik ben ook niet de British Consulate. Ik wil geen abonnement op de NRC en ik wil mijn kredieten niet elders onderbrengen. Ik heb geen pensioen en dat bevalt me prima. Al die mensen die maar de hele tijd bellen - laat me toch gewoon een keer met rust!
|
Eerder beklaagde ik mij over het feit dat mijn telefoonnummer nogal lijkt op dat van de tandarts. Vanochtend was het weer zover...
- U spreekt met de moeder van Johan, dat wil zeggen, met mevrouw Gerritsen, ik wil graag een afspraak maken.
- Ja, dat kan dus niet, dit is niet het nummer van de tandarts.
- O. [enigszins verward] Dankjewel.
- Alstublieft.
Ik hing op. Vijf minuten later ging de telefoon weer. Ik verwachtte wederom een tandartspatient, of iemand die nog iets wilde vragen over het gebeuren van vanmiddag, maar nee. Het was een man met een nogal exotisch accent. 'Hello, is this the British Consulate?'. Ja. Echt. Het Britse Consulaat. Van alle dingen waarmee ik verward ben is dit wel de meest absurde en onwaarschijnlijke. Ik ben het zat. Ik ben niet de tandarts en ik ben ook niet de British Consulate. Ik wil geen abonnement op de NRC en ik wil mijn kredieten niet elders onderbrengen. Ik heb geen pensioen en dat bevalt me prima. Al die mensen die maar de hele tijd bellen - laat me toch gewoon een keer met rust!
|
zondag, januari 11, 2004
Interesting...
Blair schijnt gezegd te hebben dat hij zal aftreden als uit het rapport van Lord Hutton over de zaak Kelly (de dood in het bos gevonden massavernietigingswapensadviseur) blijkt dat hij heeft gelogen. Zo. Dat is niet mis. Dat heb ik een politicus nog niet vaak horen zeggen.
Aan de andere kant durft hij nog niet met zekerheid te zeggen dat hij het debat over het rapport in de Commons zal gaan leiden, hetgeen weer zeer ongebruikelijk schijnt te zijn. Dus toch iets te verbergen? Of gewoon bang? We zullen het binnenkort weten - het rapport wordt eind deze maand verwacht.
nu.nl|Blair treedt af als blijkt dat hij loog over David Kelly
Hutton Inquiry Web Site
BBC NEWS |David Kelly Inquiry
Guardian Unlimited | Special reports | The Hutton inquiry
|
Blair schijnt gezegd te hebben dat hij zal aftreden als uit het rapport van Lord Hutton over de zaak Kelly (de dood in het bos gevonden massavernietigingswapensadviseur) blijkt dat hij heeft gelogen. Zo. Dat is niet mis. Dat heb ik een politicus nog niet vaak horen zeggen.
Aan de andere kant durft hij nog niet met zekerheid te zeggen dat hij het debat over het rapport in de Commons zal gaan leiden, hetgeen weer zeer ongebruikelijk schijnt te zijn. Dus toch iets te verbergen? Of gewoon bang? We zullen het binnenkort weten - het rapport wordt eind deze maand verwacht.
nu.nl|Blair treedt af als blijkt dat hij loog over David Kelly
Hutton Inquiry Web Site
BBC NEWS |David Kelly Inquiry
Guardian Unlimited | Special reports | The Hutton inquiry
|
Promotie
Morgen promoveert mijn lief. Dat levert behoorlijk veel stress op, ook qua organisatie. 'Troost je', sprak een collega tegen hem, 'dit is nog erger dan een huwelijk. Hierna valt alles mee!'. Tsja. Hij mag opdraven in rokkostuum waardoor ik mij gedwongen voel ook iets redelijk formeel-feestelijks in de strijd te gooien. Natuurlijk heb ik niets in de kast hangen dat daarvoor geschikt is. En natuurlijk heb ik tot de laatste dag gewacht met het zoeken van een outfit - beetje de druk opvoeren kan geen kwaad...
Vandaag was dus de laatste - en enige - kans. Plotseling bevonden we ons in een behoorlijk nette kledingzaak waar we de keurige verkoopster verbijsterden met de mededeling iets te zoeken voor morgen. Dit leek haar qua planning niet optimaal, maar we verzekerden haar dat het vooral ging om een positieve houding en dat dan zelfs winkelen makkelijk werd. Ze keek wat cynisch, maar beloofde toch een leuk jasje weg te hangen terwijl wij snel in een andere winkel een leuke bijpassende broek gingen zoeken. 'We zijn tot vijf uur open', sprak ze dreigend. 'Oh, ik denk dat we binnen anderhalf uur wel terug zijn,' sprak mijn lief optimistisch. En warempel, zo geschiedde! Tot haar grote verbijstering stond ik vijf kwartier later weer voor de grote passpiegel in een complete outfit, bijeengesprokkeld uit de uitverkoop. Mijn aanleg voor snel en doeltreffend winkelen blijkt bijzonder groot - ik sluit een carriere als personal shopper niet meer uit. Da's dus ook weer geregeld. Nu nog even mijn schoenen poetsen en ik ben klaar voor de grote dag...
|
Morgen promoveert mijn lief. Dat levert behoorlijk veel stress op, ook qua organisatie. 'Troost je', sprak een collega tegen hem, 'dit is nog erger dan een huwelijk. Hierna valt alles mee!'. Tsja. Hij mag opdraven in rokkostuum waardoor ik mij gedwongen voel ook iets redelijk formeel-feestelijks in de strijd te gooien. Natuurlijk heb ik niets in de kast hangen dat daarvoor geschikt is. En natuurlijk heb ik tot de laatste dag gewacht met het zoeken van een outfit - beetje de druk opvoeren kan geen kwaad...
Vandaag was dus de laatste - en enige - kans. Plotseling bevonden we ons in een behoorlijk nette kledingzaak waar we de keurige verkoopster verbijsterden met de mededeling iets te zoeken voor morgen. Dit leek haar qua planning niet optimaal, maar we verzekerden haar dat het vooral ging om een positieve houding en dat dan zelfs winkelen makkelijk werd. Ze keek wat cynisch, maar beloofde toch een leuk jasje weg te hangen terwijl wij snel in een andere winkel een leuke bijpassende broek gingen zoeken. 'We zijn tot vijf uur open', sprak ze dreigend. 'Oh, ik denk dat we binnen anderhalf uur wel terug zijn,' sprak mijn lief optimistisch. En warempel, zo geschiedde! Tot haar grote verbijstering stond ik vijf kwartier later weer voor de grote passpiegel in een complete outfit, bijeengesprokkeld uit de uitverkoop. Mijn aanleg voor snel en doeltreffend winkelen blijkt bijzonder groot - ik sluit een carriere als personal shopper niet meer uit. Da's dus ook weer geregeld. Nu nog even mijn schoenen poetsen en ik ben klaar voor de grote dag...
|
zaterdag, januari 10, 2004
Dag in het donker
Buiten is het weer blauw. Met witroze wolkenflarden...maar ik zit vandaag de hele dag in de bioscoop...Filmklassiekerdag van de NRC. Met onder andere Throne of Blood van de onnavolgbare Kurosawa. Zojuist speciaal mijn bril schoongemaakt, ik ben klaar voor 10 uur kwaliteitsfilm!
|
Buiten is het weer blauw. Met witroze wolkenflarden...maar ik zit vandaag de hele dag in de bioscoop...Filmklassiekerdag van de NRC. Met onder andere Throne of Blood van de onnavolgbare Kurosawa. Zojuist speciaal mijn bril schoongemaakt, ik ben klaar voor 10 uur kwaliteitsfilm!
|
vrijdag, januari 09, 2004
Mooiblog
)
Vanavond vond ik een heel mooi blog. Met gedichten en kunst en schitterende stukjes die ik niet zomaar kan 'consumeren'. Die ik in mijn hoofd een paar keer omdraai. Met ideeen en beelden die zoveel andere zaken oproepen of beroeren dat ik ze wegzet om later verder over na te denken. Een blog dat me even de pas deed inhouden, dat al het gekwetter in mijn hoofd en om me heen deed ophouden. Het Avondlog van Wim Brands. Weer een geweldig blog van de VPRO...gaat dat zien...
|
Vanavond vond ik een heel mooi blog. Met gedichten en kunst en schitterende stukjes die ik niet zomaar kan 'consumeren'. Die ik in mijn hoofd een paar keer omdraai. Met ideeen en beelden die zoveel andere zaken oproepen of beroeren dat ik ze wegzet om later verder over na te denken. Een blog dat me even de pas deed inhouden, dat al het gekwetter in mijn hoofd en om me heen deed ophouden. Het Avondlog van Wim Brands. Weer een geweldig blog van de VPRO...gaat dat zien...
|
Blogziek
Ik blog nu iets meer dan twee maanden. Ik vat het vrij relaxed op, probeer gewoon iedere dag minimaal een keer te bloggen, meer niet. Is het leuk, dan is dat mooi. Is het wat minder allemaal dan denk ik nou ja, morgen weer een kans. Toch heeft het meer invloed dan ik aanvankelijk dacht. Gisteren betrapte ik mezelf er onder de douche op dat ik over allerlei dingen na stond te denken en vervolgens dacht 'oh, daar moet ik even over bloggen'. Om vervolgens in gedachten alvast een klein stukje te gaan schrijven. Ik realiseerde me ineens
1. dat het belachelijk was dat ik dit onder de douche stond te doen (onder de douche moet je gewoon lekker douchen en een beetje met zeepjes spelen en liedjes zingen, dat is veel leuker)
2. dat het uberhaupt belachelijk is om alles waar ik mee bezig ben als blogoptie te zien of aan een blogbaarheidsonderzoek te onderwerpen.
Ja, en na al deze inzichten bedacht ik natuurlijk dat ik daar nodig even een stukje over moest schrijven. Ben ik blogziek?
You are addicted to blogging if you answer "yes" to at least 3 of the following questions:
Do you think about everything in terms of whether it will make a good blog entry?
Do you keep your computer in standby mode beside your bed and wake up at 2am to blog?
Do you skip lunch and blog instead?
Do you accept speaking engagements or make travel decisions based on whether they will make good blog material?
Do you have your RSS newsreader open during meetings and keep hitting "refresh"?
Do you sit around trying to figure out how you can redesign your job so you can blog more?
Do you think blogs will suddenly cause an emergent democracy and save the world?
Blog Awareness Stage 4 - Blog addiction
|
Ik blog nu iets meer dan twee maanden. Ik vat het vrij relaxed op, probeer gewoon iedere dag minimaal een keer te bloggen, meer niet. Is het leuk, dan is dat mooi. Is het wat minder allemaal dan denk ik nou ja, morgen weer een kans. Toch heeft het meer invloed dan ik aanvankelijk dacht. Gisteren betrapte ik mezelf er onder de douche op dat ik over allerlei dingen na stond te denken en vervolgens dacht 'oh, daar moet ik even over bloggen'. Om vervolgens in gedachten alvast een klein stukje te gaan schrijven. Ik realiseerde me ineens
1. dat het belachelijk was dat ik dit onder de douche stond te doen (onder de douche moet je gewoon lekker douchen en een beetje met zeepjes spelen en liedjes zingen, dat is veel leuker)
2. dat het uberhaupt belachelijk is om alles waar ik mee bezig ben als blogoptie te zien of aan een blogbaarheidsonderzoek te onderwerpen.
Ja, en na al deze inzichten bedacht ik natuurlijk dat ik daar nodig even een stukje over moest schrijven. Ben ik blogziek?
You are addicted to blogging if you answer "yes" to at least 3 of the following questions:
Do you think about everything in terms of whether it will make a good blog entry?
Do you keep your computer in standby mode beside your bed and wake up at 2am to blog?
Do you skip lunch and blog instead?
Do you accept speaking engagements or make travel decisions based on whether they will make good blog material?
Do you have your RSS newsreader open during meetings and keep hitting "refresh"?
Do you sit around trying to figure out how you can redesign your job so you can blog more?
Do you think blogs will suddenly cause an emergent democracy and save the world?
Blog Awareness Stage 4 - Blog addiction
|
donderdag, januari 08, 2004
Bang voorbij
Ik dacht een leuke toekomstfantasie te schrijven over het ophangen van foto's van veelplegers in de supermarkt. Ik wilde de lezer waarschuwen. Bezint u, en keer terug voor het te laat is! Maar wat lees ik nu? Het is al te laat. Het is een gepasseerd station. Die arme korpschef van politie is voor niets weggehoond - dit is gewoon dagelijkse praktijk.
nu.nl/algemeen nieuws | Foto's van veelplegers in de etalage
Het wordt tijd om serieus na te denken over emigratie. Of, aangezien dat wel heel makkelijk is en er ook enige praktische bezwaren aan kleven: serieus na te denken over hoe het anders moet. Dat er iets goed fout zit lijkt me duidelijk. En juist nu hebben we ook nog een volledig incompetente regering, wat een pech! Dus, weldenkende burger, neem het heft in handen. Doe iets. Schrijf naar Jan-Peter dat hij dit soort praktijken als Christen toch niet kan tolereren. Schrijf naar Donner dat hij nodig eens met de politie moet praten. En bedenk dat dit een van de vele gevolgen is van de jarenlange bezuinigingen. Bezuinigingen op Justitie, waardoor er onvoldoende capaciteit is. Maar ook: bezuinigingen op onderwijs, waardoor er zulke ongelooflijke idioten rondlopen en er veel te weinig mensen zijn om er iets aan te doen. Onthoud dit - op z'n minst tot aan de volgende verkiezingen...alwaar u uw stem hopelijk wijs zult gebruiken.
|
Ik dacht een leuke toekomstfantasie te schrijven over het ophangen van foto's van veelplegers in de supermarkt. Ik wilde de lezer waarschuwen. Bezint u, en keer terug voor het te laat is! Maar wat lees ik nu? Het is al te laat. Het is een gepasseerd station. Die arme korpschef van politie is voor niets weggehoond - dit is gewoon dagelijkse praktijk.
nu.nl/algemeen nieuws | Foto's van veelplegers in de etalage
Het wordt tijd om serieus na te denken over emigratie. Of, aangezien dat wel heel makkelijk is en er ook enige praktische bezwaren aan kleven: serieus na te denken over hoe het anders moet. Dat er iets goed fout zit lijkt me duidelijk. En juist nu hebben we ook nog een volledig incompetente regering, wat een pech! Dus, weldenkende burger, neem het heft in handen. Doe iets. Schrijf naar Jan-Peter dat hij dit soort praktijken als Christen toch niet kan tolereren. Schrijf naar Donner dat hij nodig eens met de politie moet praten. En bedenk dat dit een van de vele gevolgen is van de jarenlange bezuinigingen. Bezuinigingen op Justitie, waardoor er onvoldoende capaciteit is. Maar ook: bezuinigingen op onderwijs, waardoor er zulke ongelooflijke idioten rondlopen en er veel te weinig mensen zijn om er iets aan te doen. Onthoud dit - op z'n minst tot aan de volgende verkiezingen...alwaar u uw stem hopelijk wijs zult gebruiken.
|
Niet meer stuk
Mijn mooie boekenlijstje bleek er in Windows toch een stuk minder mooi uit te zien. Alle boeken zaten gewoon boven op elkaar geplakt...In LINUX zag het er natuurlijk allemaal perfect uit. Maar als het goed is nu ook onder andere besturingssystemen. Mocht je toch geen rijtje boeken zien rechtsonderin, laat het dan even weten...
|
Mijn mooie boekenlijstje bleek er in Windows toch een stuk minder mooi uit te zien. Alle boeken zaten gewoon boven op elkaar geplakt...In LINUX zag het er natuurlijk allemaal perfect uit. Maar als het goed is nu ook onder andere besturingssystemen. Mocht je toch geen rijtje boeken zien rechtsonderin, laat het dan even weten...
|
Magere Kwark
Vandaag wil ik uw aandacht vragen voor mijn favoriete melkproduct: Magere Kwark. Oh, wacht even. Nu vergeet ik de kaas. Ok. Ahem. Vandaag wil ik uw aandacht vragen voor mijn favoriete melkproduct, na kaas: Magere Kwark. Of is kwark ook kaas? Nou ja, hoe dan ook: Magere Kwark, een onderschat product, een ondergeschoven zuivelkind dat verdient om vandaag even in de schijnwerpers te staan.
Magere Kwark is goedkoop, mager (de naam zegt het al), veelzijdig en - toch ook niet onbelangrijk - heel erg lekker. Magere Kwark is niet verkrijgbaar in Belgie en Frankrijk (daar hebben ze alleen lekker vette). Magere Kwark combineert zowel met hartig als zoet, kan functioneren als basis of als garnering, kortom, is van alle markten thuis. Een paar suggesties:
- zelfgemaakt appelmoes met een paar schepjes magere kwark
- magere kwark met tuinkruiden, peper en een snufje zout op crackers
- magere kwark om de pastasaus romig te maken (kijk uit: in verband schiftegevaar pas op het laatste moment toevoegen)
Ook Delia heeft de kwark ontdekt als ingredient in alle mogelijke gerechten, bijvoorbeeld deze cheesecake...
Kwarkze! (en nee, ik word niet gesponsord door een grote kwarkproducent. helaas!)
|
Vandaag wil ik uw aandacht vragen voor mijn favoriete melkproduct: Magere Kwark. Oh, wacht even. Nu vergeet ik de kaas. Ok. Ahem. Vandaag wil ik uw aandacht vragen voor mijn favoriete melkproduct, na kaas: Magere Kwark. Of is kwark ook kaas? Nou ja, hoe dan ook: Magere Kwark, een onderschat product, een ondergeschoven zuivelkind dat verdient om vandaag even in de schijnwerpers te staan.
Magere Kwark is goedkoop, mager (de naam zegt het al), veelzijdig en - toch ook niet onbelangrijk - heel erg lekker. Magere Kwark is niet verkrijgbaar in Belgie en Frankrijk (daar hebben ze alleen lekker vette). Magere Kwark combineert zowel met hartig als zoet, kan functioneren als basis of als garnering, kortom, is van alle markten thuis. Een paar suggesties:
- zelfgemaakt appelmoes met een paar schepjes magere kwark
- magere kwark met tuinkruiden, peper en een snufje zout op crackers
- magere kwark om de pastasaus romig te maken (kijk uit: in verband schiftegevaar pas op het laatste moment toevoegen)
Ook Delia heeft de kwark ontdekt als ingredient in alle mogelijke gerechten, bijvoorbeeld deze cheesecake...
Kwarkze! (en nee, ik word niet gesponsord door een grote kwarkproducent. helaas!)
|
Was
Met grote schrik ontdek ik dat al mijn broeken in de was zitten. En ook echt niet meer 'recyclebaar' zijn. Mijn god, ik zal er aan moeten geloven. Ik moet een rok aan. Er zijn gewoon geen andere opties. Wat een ramp!
dat betekent in de praktijk:
- een panty (nee, dat is niet fijn)
- grote puntlaarzen (ok, dat is wel fijn. dat is heel fijn. wel uitkijken met lopen)
- niet op de racefiets naar het werk maar met de muffe metro
- verbaasde collega's
U begrijpt al, ik ben geen voorstander van de rok. Zeker niet voor dagelijks gebruik...het is gewoon teveel gedoe. Hetzelfde geldt voor make-up. Dat kost je toch minstens een half uur per dag (aanbrengen, bijwerken, afhalen). Een snelle rekensom leert ons dat als je zes dagen per week spul op je gezicht smeert (een dag vrij lijkt me alleszins redelijk), je dat op jaarbasis 6x0,5x52=156 uur kost. 156 uur die je kwijt bent, verloren, verkwist! Die je had kunnen gebruiken voor leukere dingen. Zoals bloggen (ik blog gemiddeld een uur per dag, dus da's 156 blogdagen), naar het strand (30 strandwandelingen), vroeg naar bed (78 keer), sporten (52 keer, inclusief reistijd, bovendien heb je als je sport geen make-up meer nodig omdat je er vanzelf goed uit gaat zien), Catan spelen (ook zo'n 52 keer - ik speel nogal langzaam) enzovoort enzovoort. Makkelijk kiezen dus...
|
Met grote schrik ontdek ik dat al mijn broeken in de was zitten. En ook echt niet meer 'recyclebaar' zijn. Mijn god, ik zal er aan moeten geloven. Ik moet een rok aan. Er zijn gewoon geen andere opties. Wat een ramp!
dat betekent in de praktijk:
- een panty (nee, dat is niet fijn)
- grote puntlaarzen (ok, dat is wel fijn. dat is heel fijn. wel uitkijken met lopen)
- niet op de racefiets naar het werk maar met de muffe metro
- verbaasde collega's
U begrijpt al, ik ben geen voorstander van de rok. Zeker niet voor dagelijks gebruik...het is gewoon teveel gedoe. Hetzelfde geldt voor make-up. Dat kost je toch minstens een half uur per dag (aanbrengen, bijwerken, afhalen). Een snelle rekensom leert ons dat als je zes dagen per week spul op je gezicht smeert (een dag vrij lijkt me alleszins redelijk), je dat op jaarbasis 6x0,5x52=156 uur kost. 156 uur die je kwijt bent, verloren, verkwist! Die je had kunnen gebruiken voor leukere dingen. Zoals bloggen (ik blog gemiddeld een uur per dag, dus da's 156 blogdagen), naar het strand (30 strandwandelingen), vroeg naar bed (78 keer), sporten (52 keer, inclusief reistijd, bovendien heb je als je sport geen make-up meer nodig omdat je er vanzelf goed uit gaat zien), Catan spelen (ook zo'n 52 keer - ik speel nogal langzaam) enzovoort enzovoort. Makkelijk kiezen dus...
|
Mag ik even lachen?
)
Ik zie het alweer helemaal voor me. Balkenende ligt 's avonds in bed te piekeren. Onze jongens in Iraq hebben het zwaar. Ze staan aan grote gevaren bloot. En dat niet alleen...schietincidenten worden serieus onderzocht door het OM en direct gemeld in de pers. Dat is niet goed voor de moraal! Wat nu toe doen? Hij draait zich nog eens om, kan er niet van slapen. Maar dan ineens denkt hij terug aan Thanksgiving...aan die schitterende publiciteitsstunt van Bush jr. En hij denkt: 'Wat Dubya kan, dat kan ik ook! Sterker nog, ik heb niet zo'n stomme nepkalkoen nodig...'
Volgens de ene krant waren de mariniers blij. Volgens de andere koel. Op mij komt het allemaal behoorlijk hilarisch over...Balkenende is nou niet echt het type leider dat indruk maakt op de gemiddelde burger, laat staan de gemiddelde marinier. Ziet hem daar nu onhandig klunzen met zijn prakkie...nee hoor...dat is niks en dat wordt niks. Daar hebben we helemaal geen satire voor nodig.
nu.nl|Balkenende verrast troepen in Irak met bezoek
|
Ik zie het alweer helemaal voor me. Balkenende ligt 's avonds in bed te piekeren. Onze jongens in Iraq hebben het zwaar. Ze staan aan grote gevaren bloot. En dat niet alleen...schietincidenten worden serieus onderzocht door het OM en direct gemeld in de pers. Dat is niet goed voor de moraal! Wat nu toe doen? Hij draait zich nog eens om, kan er niet van slapen. Maar dan ineens denkt hij terug aan Thanksgiving...aan die schitterende publiciteitsstunt van Bush jr. En hij denkt: 'Wat Dubya kan, dat kan ik ook! Sterker nog, ik heb niet zo'n stomme nepkalkoen nodig...'
Volgens de ene krant waren de mariniers blij. Volgens de andere koel. Op mij komt het allemaal behoorlijk hilarisch over...Balkenende is nou niet echt het type leider dat indruk maakt op de gemiddelde burger, laat staan de gemiddelde marinier. Ziet hem daar nu onhandig klunzen met zijn prakkie...nee hoor...dat is niks en dat wordt niks. Daar hebben we helemaal geen satire voor nodig.
nu.nl|Balkenende verrast troepen in Irak met bezoek
|
woensdag, januari 07, 2004
Voornemens
Ik hoef nooit goede voornemens te 'maken'. Niet omdat niets in mijn leven voor verbetering vatbaar is - integendeel, ik barst voortdurend van voornemens en verbeterplannen. Daar heb ik geen jaarwisseling voor nodig! En hoewel er een harde kern is (grrrrrrr!) wisselt de rest regelmatig. Hetgeen erop zou kunnen wijzen dat ik ofwel mijn leven beter ofwel steeds milder ten opzichte van mezelf word (hetgeen natuurlijk ook als verbetering te zien valt).
Een selectie uit mijn huidige lijstje:
- vaker soep maken
- liever zijn voor mijn medemens
- elke dag mijn veel te stijve spieren stretchen
- meer schrijven
- minder achter de computer hangen
- sparen
- vaker, veel vaker naar Zandvoort gaan om lekker langs het strand te wandelen
- toegeven dat ik verslaafd ben aan koffie
- eindelijk eens de zolder opruimen
- Japans leren
Over een paar maanden maar eens kijken hoeveel er van terecht gekomen is en hoe de lijst er dan uitziet...
|
Ik hoef nooit goede voornemens te 'maken'. Niet omdat niets in mijn leven voor verbetering vatbaar is - integendeel, ik barst voortdurend van voornemens en verbeterplannen. Daar heb ik geen jaarwisseling voor nodig! En hoewel er een harde kern is (grrrrrrr!) wisselt de rest regelmatig. Hetgeen erop zou kunnen wijzen dat ik ofwel mijn leven beter ofwel steeds milder ten opzichte van mezelf word (hetgeen natuurlijk ook als verbetering te zien valt).
Een selectie uit mijn huidige lijstje:
- vaker soep maken
- liever zijn voor mijn medemens
- elke dag mijn veel te stijve spieren stretchen
- meer schrijven
- minder achter de computer hangen
- sparen
- vaker, veel vaker naar Zandvoort gaan om lekker langs het strand te wandelen
- toegeven dat ik verslaafd ben aan koffie
- eindelijk eens de zolder opruimen
- Japans leren
Over een paar maanden maar eens kijken hoeveel er van terecht gekomen is en hoe de lijst er dan uitziet...
|
Help!
Mijn humeur is zojuist grondig verpest. Mijn jodo dojo gaat dicht!!! Ik ging gezellig even op de website kijken en vond onderstaand bericht:
Binnenkort gaat het gebouw van de Jellinek kliniek één jaar dicht in verband met een ingrijpende verbouwing. Dit betekent dat wij gedurende deze periode niet van de sportzaal gebruik kunnen maken. Wij zijn hard op zoek naar vervangende ruimte om dit jaar te overbruggen, maar hebben tot op heden nog geen alternatief. Zaterdag 10 januari is de laatste dag waarop we nog kunnen trainen. Zodra hier meer nieuws over is wordt dit onmiddelijk op deze website gepubliceerd.
Heeft iemand misschien nog een gymzaal over op de zaterdagmiddag?
|
Mijn humeur is zojuist grondig verpest. Mijn jodo dojo gaat dicht!!! Ik ging gezellig even op de website kijken en vond onderstaand bericht:
Binnenkort gaat het gebouw van de Jellinek kliniek één jaar dicht in verband met een ingrijpende verbouwing. Dit betekent dat wij gedurende deze periode niet van de sportzaal gebruik kunnen maken. Wij zijn hard op zoek naar vervangende ruimte om dit jaar te overbruggen, maar hebben tot op heden nog geen alternatief. Zaterdag 10 januari is de laatste dag waarop we nog kunnen trainen. Zodra hier meer nieuws over is wordt dit onmiddelijk op deze website gepubliceerd.
Heeft iemand misschien nog een gymzaal over op de zaterdagmiddag?
|
Boeken
In navolging van Irene heb ik nu ook in de rechterbalk een overzicht van de boeken waar ik momenteel in bezig ben. Gewoon, voor de leuk. En nieuwe leessuggesties zijn natuurlijk altijd welkom...
|
In navolging van Irene heb ik nu ook in de rechterbalk een overzicht van de boeken waar ik momenteel in bezig ben. Gewoon, voor de leuk. En nieuwe leessuggesties zijn natuurlijk altijd welkom...
|
Japanblog
Gelukkig is er naast alle ergernis ook goed nieuws. Ik schreef de eigenaar van The Washibe Worldwide Breakfast Show dat ik het zo sneu vond dat zijn blog dood was en met de vraag of hij misschien op een andere plek, op een andere manier was doorgegaan. En ja hoor, hij heeft nu zowel een 'gewoon' als een fotoblog en ze zijn allebei erg mooi:
The Mikan Chronicles
Mikan Moblog- photographs of everyday Japan
Gaat dat zien...een must voor japanofielen...(de foto hiernaast komt van het fotoblog)!
|
Gelukkig is er naast alle ergernis ook goed nieuws. Ik schreef de eigenaar van The Washibe Worldwide Breakfast Show dat ik het zo sneu vond dat zijn blog dood was en met de vraag of hij misschien op een andere plek, op een andere manier was doorgegaan. En ja hoor, hij heeft nu zowel een 'gewoon' als een fotoblog en ze zijn allebei erg mooi:
The Mikan Chronicles
Mikan Moblog- photographs of everyday Japan
Gaat dat zien...een must voor japanofielen...(de foto hiernaast komt van het fotoblog)!
|
Bang II
Gisteren ergerde ik me aan een voorstel om foto's van veeplegers te verspreiden. Dat was al behoorlijk erg. Wat hoor ik vanochtend op de radio? Winkeleigenaars in het Hoog Catherijne winkelcentrum te Utrecht stellen voor om veelplegers in kooien naast de winkels neer te zetten. O ja. Terug naar de Middeleeuwen, hoezee! Zijn we nu helemaal gek geworden? Nog los van het feit dat niemand mij heeft kunnen uitleggen wanneer iemand precies een veelpleger is, en wat die persoon na het uitzitten van zijn straffen precies heeft misdaan, is dit toch te zot voor woorden! Ik durf het woord 'beschaving' al bijna niet meer in de mond te nemen...
Veelplegers in kooi: wie niet horen wil, moet voelen
Iets anders wat mij behoorlijk beklemt: de opkomst van anonieme kliklijnen. Ja, die zijn nodig want mensen willen vaak niet een misdaad aangeven omdat ze bang zijn voor represailles. En zo kan de ontevreden burger lekker anoniem gaan klikken over de buren, de collega's en elke andere rotkop die hem niet aanstaat. Ik ergerde mij een week geleden al aan alle ophef rond het Regoned-kunstproject. Hypocriet gedoe, al die mensen die verontwaardigd zijn over het stiekum aangeven van illegalen. En dan wel de kliklijn bellen zeker! Er zijn ook heuse kliksites, verzameld op de oh zo handige kliklijn.pagina.nl. De kranten staan vol duistere advertenties - het silhouet van een lijk, een mes, etc. op een zwarte achtergrond de volgende misselijkmakende tekst:
Stel: jij weet iets over een misdrijf. Maar als jij de dader kent en die dader kent jou ook...dan is aangifte een dilemma...
...daarom is er nu M. Om misdaad anoniem te melden. Bel M.
Op de website word je begroet door een flash-animatie van een pistool, geheel in James Bond stijl. Cool hoor. Misdaad verheerlijken, tuurlijk...Wat is er in godsnaam aan de hand in dit land? Voor je het weet hebben we een heuse klikindustrie.
|
Gisteren ergerde ik me aan een voorstel om foto's van veeplegers te verspreiden. Dat was al behoorlijk erg. Wat hoor ik vanochtend op de radio? Winkeleigenaars in het Hoog Catherijne winkelcentrum te Utrecht stellen voor om veelplegers in kooien naast de winkels neer te zetten. O ja. Terug naar de Middeleeuwen, hoezee! Zijn we nu helemaal gek geworden? Nog los van het feit dat niemand mij heeft kunnen uitleggen wanneer iemand precies een veelpleger is, en wat die persoon na het uitzitten van zijn straffen precies heeft misdaan, is dit toch te zot voor woorden! Ik durf het woord 'beschaving' al bijna niet meer in de mond te nemen...
Veelplegers in kooi: wie niet horen wil, moet voelen
Iets anders wat mij behoorlijk beklemt: de opkomst van anonieme kliklijnen. Ja, die zijn nodig want mensen willen vaak niet een misdaad aangeven omdat ze bang zijn voor represailles. En zo kan de ontevreden burger lekker anoniem gaan klikken over de buren, de collega's en elke andere rotkop die hem niet aanstaat. Ik ergerde mij een week geleden al aan alle ophef rond het Regoned-kunstproject. Hypocriet gedoe, al die mensen die verontwaardigd zijn over het stiekum aangeven van illegalen. En dan wel de kliklijn bellen zeker! Er zijn ook heuse kliksites, verzameld op de oh zo handige kliklijn.pagina.nl. De kranten staan vol duistere advertenties - het silhouet van een lijk, een mes, etc. op een zwarte achtergrond de volgende misselijkmakende tekst:
Stel: jij weet iets over een misdrijf. Maar als jij de dader kent en die dader kent jou ook...dan is aangifte een dilemma...
...daarom is er nu M. Om misdaad anoniem te melden. Bel M.
Op de website word je begroet door een flash-animatie van een pistool, geheel in James Bond stijl. Cool hoor. Misdaad verheerlijken, tuurlijk...Wat is er in godsnaam aan de hand in dit land? Voor je het weet hebben we een heuse klikindustrie.
|
dinsdag, januari 06, 2004
Paaldansen ook populair bij Japanse brandweer
Ik citeer een erg leuk blog, The Washibe Worldwide Breakfast Show, "Broadcasting to an audience of three (and a goldfish)...Comment, ramblings and musings... life through the eyes of a Japanologist...". Helaas al bijna een jaar dood...maar toch...heel veel leuke inkijkjes in het dagelijks leven in Japan.
Dezomeshiki is a special event with performances by the Fire Brigade, held at the beginning of the year. The origins of this event go back about 340 years, to the Edo period. In those days, fires that destroyed many houses were a not infrequent event; generally, all the firemen could do was to pull down the surrounding buildings to prevent the spread of the fire. In January 1657, a big fire referred to as Meireki no Taika destroyed a large part of Edo (Tokyo); prompting the Tokugawa Bakufu to organise four fire brigades, in 1659. These brigades exhibited their skills to the citizens of Edo in front of the Toshogu Shrine (in Ueno) on January 4th every year, in order to give the citizens confidence in their fire-fighting skills. The performances include hashigo-nori (ladder acrobatics), where tobi (steeple-jacks) do handstands, or lie on their backs or fronts, etc., at the top of a 6.5-metre high ladder.
|
Ik citeer een erg leuk blog, The Washibe Worldwide Breakfast Show, "Broadcasting to an audience of three (and a goldfish)...Comment, ramblings and musings... life through the eyes of a Japanologist...". Helaas al bijna een jaar dood...maar toch...heel veel leuke inkijkjes in het dagelijks leven in Japan.
Dezomeshiki is a special event with performances by the Fire Brigade, held at the beginning of the year. The origins of this event go back about 340 years, to the Edo period. In those days, fires that destroyed many houses were a not infrequent event; generally, all the firemen could do was to pull down the surrounding buildings to prevent the spread of the fire. In January 1657, a big fire referred to as Meireki no Taika destroyed a large part of Edo (Tokyo); prompting the Tokugawa Bakufu to organise four fire brigades, in 1659. These brigades exhibited their skills to the citizens of Edo in front of the Toshogu Shrine (in Ueno) on January 4th every year, in order to give the citizens confidence in their fire-fighting skills. The performances include hashigo-nori (ladder acrobatics), where tobi (steeple-jacks) do handstands, or lie on their backs or fronts, etc., at the top of a 6.5-metre high ladder.
|
Kunst kijken
To audiotour or not to audiotour, that's the question...en flirten...musea zijn een fantastisch jachtterrein - zelden zoveel mooie mensen bij elkaar gezien. Van Gogh is zeker niet alleen populair bij het gemiddelde kunstpubliek-op-leeftijd.
Ik vraag me af wat al die mensen zien terwijl ze kijken. Kunnen ze door de gigantische context van de kunstenaar heen de schilderijen zelf nog zien? Heerlijk om ze zo te bespioneren...wat hebben ze aan? Hoe gedragen ze zich? Wie hebben ze meegenomen? Minnaars, moeders, vrienden...Waarom zijn ze hier? Welk schilderij vinden ze het mooist? Waarom?
Men kijkt erg serieus, respectvol. Men praat met zeer gedempte stem. Zelfs de kinderen, die ernstig verveeld lijken, gedragen zich. Sommige mensen dragen een muts. Anderen hebben roze haar. Als iemand zijn plattegrond laat vallen gaat het geluid als een schokgolf door de zaal.
Ik herken Japanse prenten. Zie de lichtste lentebloesems. Hoe kleur telkens verschuift, verandert - op geen enkele plek hetzelfde is. Hoe mintgroen hartverscheurend mooi kan zijn, ook zonder absinth. Ik erger me aan de stilte, het respect. Dit zijn geen ernstige schilderijen die afstand vragen! Het is Van Gogh - toegankelijke, enigszins naieve kunst. Kijk naar de schilderijen en zie een stoel, een vrouw, een aardappel. Vergeet de mythologie rond de gekwelde kunstenaar. Laat alle eerbied varen en drink de schilderijen in...neem alle kleuren in je op. Lach, zing, praat net zo hard als je wilt. Sla een schilderij over. Bekijk ze achterstevoren. Geniet, of maak je kwaad. Walg, desnoods. Maar hou in ieder geval op met het vereren van de Grote Kunstenaar.
Van Gogh Museum
|
To audiotour or not to audiotour, that's the question...en flirten...musea zijn een fantastisch jachtterrein - zelden zoveel mooie mensen bij elkaar gezien. Van Gogh is zeker niet alleen populair bij het gemiddelde kunstpubliek-op-leeftijd.
Ik vraag me af wat al die mensen zien terwijl ze kijken. Kunnen ze door de gigantische context van de kunstenaar heen de schilderijen zelf nog zien? Heerlijk om ze zo te bespioneren...wat hebben ze aan? Hoe gedragen ze zich? Wie hebben ze meegenomen? Minnaars, moeders, vrienden...Waarom zijn ze hier? Welk schilderij vinden ze het mooist? Waarom?
Men kijkt erg serieus, respectvol. Men praat met zeer gedempte stem. Zelfs de kinderen, die ernstig verveeld lijken, gedragen zich. Sommige mensen dragen een muts. Anderen hebben roze haar. Als iemand zijn plattegrond laat vallen gaat het geluid als een schokgolf door de zaal.
Ik herken Japanse prenten. Zie de lichtste lentebloesems. Hoe kleur telkens verschuift, verandert - op geen enkele plek hetzelfde is. Hoe mintgroen hartverscheurend mooi kan zijn, ook zonder absinth. Ik erger me aan de stilte, het respect. Dit zijn geen ernstige schilderijen die afstand vragen! Het is Van Gogh - toegankelijke, enigszins naieve kunst. Kijk naar de schilderijen en zie een stoel, een vrouw, een aardappel. Vergeet de mythologie rond de gekwelde kunstenaar. Laat alle eerbied varen en drink de schilderijen in...neem alle kleuren in je op. Lach, zing, praat net zo hard als je wilt. Sla een schilderij over. Bekijk ze achterstevoren. Geniet, of maak je kwaad. Walg, desnoods. Maar hou in ieder geval op met het vereren van de Grote Kunstenaar.
Van Gogh Museum
|
Bang
Ik wandel binnen bij de supermarkt om de hoek. Er hangt een groot plakkaat met allemaal foto's. Mensen gefotografeerd op een dieptepunt in hun leven. Politiefoto's. Daarboven, in vette gele letters: VEELPLEGERS. Ik bestudeer de koppen zorgvuldig. Het zijn voornamelijk mannen. Her en der een pedofiel, maar verder toch voornamelijk de uitgemergelde junkdief. Sommigen zijn expert in gewelddadige overvallen, niet zo'n prettig idee. Ze zien er eng en gevaarlijk uit, ze zijn slecht, en ze liggen overal op de loer. Ik kijk ongerust om me heen. De beveiliging van de supermarkt lijkt me verre van adequaat, wat kunnen die weke bepukkelde jongetjes (ook nog ongewapend!) nou doen als er zo'n griezelige crimineel binnenkomt? Ik heb ineens niet zoveel zin meer om boodschappen te doen.
Ik probeer een karretje te vinden dat rechtdoor kan rijden en stuit op het volgende bord, iets kleiner dit keer. Elke week licht de supermarkt er een misdadiger uit, de 'veelpleger van de week' (het blijft een commercieel bedrijf). Deze week is het iemand die me nogal bekend voor komt. Kort, donker haar. Beetje vadsig. Ik weet zeker dat ik hem ergens op straat heb gezien. Of wacht, is het niet mijn overbuurman? Die kwam me altijd een beetje dubieus voor. Duidelijk geen baan - je zag hem op de gekste tijden in en uitgaan. Wat nu...moet ik hem aangeven? Maar wat is dan het misdrijf? Moet ik hem in de gaten gaan houden? Urenlang achter de vitrage gaan hangen? Kan ik nog wel veilig over straat?
Ik winkel verder met een bang hart. De criminelen, ze zijn overal. En de politie? Wat doet die eigenlijk, behalve wijzen op de eigen verantwoordelijkheid van de burger?
'Foto's van veelplegers verspreiden'
|
Ik wandel binnen bij de supermarkt om de hoek. Er hangt een groot plakkaat met allemaal foto's. Mensen gefotografeerd op een dieptepunt in hun leven. Politiefoto's. Daarboven, in vette gele letters: VEELPLEGERS. Ik bestudeer de koppen zorgvuldig. Het zijn voornamelijk mannen. Her en der een pedofiel, maar verder toch voornamelijk de uitgemergelde junkdief. Sommigen zijn expert in gewelddadige overvallen, niet zo'n prettig idee. Ze zien er eng en gevaarlijk uit, ze zijn slecht, en ze liggen overal op de loer. Ik kijk ongerust om me heen. De beveiliging van de supermarkt lijkt me verre van adequaat, wat kunnen die weke bepukkelde jongetjes (ook nog ongewapend!) nou doen als er zo'n griezelige crimineel binnenkomt? Ik heb ineens niet zoveel zin meer om boodschappen te doen.
Ik probeer een karretje te vinden dat rechtdoor kan rijden en stuit op het volgende bord, iets kleiner dit keer. Elke week licht de supermarkt er een misdadiger uit, de 'veelpleger van de week' (het blijft een commercieel bedrijf). Deze week is het iemand die me nogal bekend voor komt. Kort, donker haar. Beetje vadsig. Ik weet zeker dat ik hem ergens op straat heb gezien. Of wacht, is het niet mijn overbuurman? Die kwam me altijd een beetje dubieus voor. Duidelijk geen baan - je zag hem op de gekste tijden in en uitgaan. Wat nu...moet ik hem aangeven? Maar wat is dan het misdrijf? Moet ik hem in de gaten gaan houden? Urenlang achter de vitrage gaan hangen? Kan ik nog wel veilig over straat?
Ik winkel verder met een bang hart. De criminelen, ze zijn overal. En de politie? Wat doet die eigenlijk, behalve wijzen op de eigen verantwoordelijkheid van de burger?
'Foto's van veelplegers verspreiden'
|
SARS-God
Beetje surfend rond zoekwoord 'SARS' kwam ik het volgende stukje tegen, op de intrigerende Retirement With a Purpose site:
Where Is God in All of This?
Some Christians interpret diseases such as SARS as a judgement from God against the sinfulness of the world. Others see them as attacks from Satan. Still others regard SARS and other diseases as the natural consequences of living in a fallen world. Whatever the true cause of SARS, we do know one thing: No matter how deadly the disease is or how far it spreads, God is still in control, and his will, will prevail.
Gelukkig! Ik ben volledig gerustgesteld...maar wacht...wat als het God's wil is dat ik ook sterf? Help! Gelukkig is er on-line hulp...
**A note from the producer of Retirement With a Purpose.
If after reading this article, you are not sure about your relationship with God and if you are not sure you will have eternal life with God after you die, I encourage you to, in faith, pray this suggested prayer. God knows your heart and is not as concerned with your words as He is with the attitude of your heart:
~Lord Jesus, I want to know you personally. Thank you for dying on the cross for my sins. I open the door of my life and receive You as my Savior and Lord. Thank you for forgiving my sins and giving me eternal life. Take control of the throne of my life. Make me be the person you want me to be.
Tot ziens in de hemel!
|
Beetje surfend rond zoekwoord 'SARS' kwam ik het volgende stukje tegen, op de intrigerende Retirement With a Purpose site:
Where Is God in All of This?
Some Christians interpret diseases such as SARS as a judgement from God against the sinfulness of the world. Others see them as attacks from Satan. Still others regard SARS and other diseases as the natural consequences of living in a fallen world. Whatever the true cause of SARS, we do know one thing: No matter how deadly the disease is or how far it spreads, God is still in control, and his will, will prevail.
Gelukkig! Ik ben volledig gerustgesteld...maar wacht...wat als het God's wil is dat ik ook sterf? Help! Gelukkig is er on-line hulp...
**A note from the producer of Retirement With a Purpose.
If after reading this article, you are not sure about your relationship with God and if you are not sure you will have eternal life with God after you die, I encourage you to, in faith, pray this suggested prayer. God knows your heart and is not as concerned with your words as He is with the attitude of your heart:
~Lord Jesus, I want to know you personally. Thank you for dying on the cross for my sins. I open the door of my life and receive You as my Savior and Lord. Thank you for forgiving my sins and giving me eternal life. Take control of the throne of my life. Make me be the person you want me to be.
Tot ziens in de hemel!
|
SARS-Kat
Dit is 'm dus, de civetkat. Bron van al het SARS-kwaad, althans zo lijkt de voorlopige conclusie.
China gaat er 10.000 afmaken in een poging de verdere verspreiding van het virus te voorkomen. Dit zal natuurlijk weer tot veel gepiep leiden onder zogenaamde dierenliefhebbers, die 1.wel anders zouden spreken als ze zelf een buurman met SARS hadden en 2.zich dan kennelijk niet realiseren dat deze lieve beestjes (want ze zien er inderdaad behoorlijk knuffelachtig uit) in China gewoon gefokt worden om lekker op te eten en dus niet een lang en rustig leven als huisdier beschoren is.
Gisterenavond was er op het radio 1 journaal een leuk interview met een historicus die vertelde dat de civetkat tijdens de Gouden Eeuw op zolderkamertjes in Amsterdam werd gehouden om aan het beestje een muskusachtige substantie te onttrekken waar vervolgens weer een heerlijk parfum van werd gecreeerd. We vragen ons maar niet af hoe...Nederland had het monopolie op het procede, wij waren civetkat-koningen, totdat ongeveer honderd jaar later de Engelsen en Fransen er met het recept van doorgingen en ons met lege handen achterlieten. De civetkat. Voor mij nu al beest van het jaar.
BBC NEWS-China speeds up Sars civet cull
|
Dit is 'm dus, de civetkat. Bron van al het SARS-kwaad, althans zo lijkt de voorlopige conclusie.
China gaat er 10.000 afmaken in een poging de verdere verspreiding van het virus te voorkomen. Dit zal natuurlijk weer tot veel gepiep leiden onder zogenaamde dierenliefhebbers, die 1.wel anders zouden spreken als ze zelf een buurman met SARS hadden en 2.zich dan kennelijk niet realiseren dat deze lieve beestjes (want ze zien er inderdaad behoorlijk knuffelachtig uit) in China gewoon gefokt worden om lekker op te eten en dus niet een lang en rustig leven als huisdier beschoren is.
Gisterenavond was er op het radio 1 journaal een leuk interview met een historicus die vertelde dat de civetkat tijdens de Gouden Eeuw op zolderkamertjes in Amsterdam werd gehouden om aan het beestje een muskusachtige substantie te onttrekken waar vervolgens weer een heerlijk parfum van werd gecreeerd. We vragen ons maar niet af hoe...Nederland had het monopolie op het procede, wij waren civetkat-koningen, totdat ongeveer honderd jaar later de Engelsen en Fransen er met het recept van doorgingen en ons met lege handen achterlieten. De civetkat. Voor mij nu al beest van het jaar.
BBC NEWS-China speeds up Sars civet cull
|
maandag, januari 05, 2004
Paradise Lost
Yet each man kills the thing he loves
By each let this be heard,
Some do it with a bitter look,
Some with a flattering word,
The coward does it with a kiss,
The brave man with a sword!
Some kill their love when they are young,
And some when they are old;
Some strangle with the hands of Lust,
Some with the hands of Gold:
The kindest use a knife, because
The dead so soon grow cold.
Some love too little, some too long,
Some sell, and others buy;
Some do the deed with many tears,
And some without a sigh:
For each man kills the thing he loves,
Yet each man does not die.
(Oscar Wilde, from the 'Ballad of Reading Goal')
***
Alles, alles wat mooi is stuk maken. Een schitterend cadeau in de schoot geworpen krijgen, je rot schrikken, het niet kunnen geloven, het boos vertrappen, weggooien. Om er een dag later wanhopig naar op zoek te gaan, alle vuilnisbakken om te keren en uit te pluizen, zeker wetend dat dit, dat dit het was. Het ultieme. Het enige. Het langverwachte. En je vindt het terug, na lang zoeken, na veel bloed, zweet en tranen, maar het is beschadigd, bevlekt, bezoedeld. Het kan nooit meer hetzelfde zijn. Je probeert jezelf te troosten maar de droom over hoe, wat had kunnen zijn blijft je de rest van je leven achtervolgen.
***
Twee visies op 'Ask the Dust' van John Fante (1939). Dat wil zeggen, Oscar Wilde was natuurlijk veel te vroeg geboren om zijn boek nog te kunnen lezen, maar de Ballad of Reading Goal echoode in mijn hoofd terwijl ik het boek las. En het is een schitterend boek, verplichte literatuur in ieder geval voor elke schrijver. Vanwege de wanhopige conversaties in het hoofd van Bandini, de hoofdpersoon. Wat hij zal zeggen als hij beroemd is en iedereen zijn romans leest. Hoe hij zijn ouders zal bedanken. Hoe alle vrouwen voor hem zullen vallen. Om zich vervolgens vertwijfeld af te vragen of hij uberhaupt wel kan schrijven...
Bandini is de ultieme anti-held, een arme schrijver die teert op het succes van een kort verhaal dat ooit enthousiast door een blad werd geaccepteerd en waarvan hij altijd tientallen (gesigneerde) kopieen met zich meedraagt om uit te delen aan nietsvermoedende omstanders. Die wanhopig een vrouw wil, maar als het eenmaal zover is verstijft van angst en zichzelf alleen maar verder vernedert.
Bandini's leven is hard, ellendig, een voortdurende test. Door het hele boek heen ruik je de stank van armoede, de zurig adem van dronken vrouwen, het ranzige laagje op de melk, de geur van versgebakken lever. Alles is zilt, zuur of bitter. Bandini laveert tussen afgronden van angst die zich plotseling openen - halverwege het boek zelfs letterlijk, tijdens een aardbeving.
...frightened of no man, but scared of the Third Street Tunnel, scared to walk through it - claustrophobia. Scared of high places too, and of blood, and of earthquakes; otherwise, quite fearless, excepting death, except the fear I'll scream in a crowd, except the fear of appendicitis, except the fear of heart trouble, even that, sitting in his room holding the clock and pressing his jugular vein, counting out his heartbeats, listening to the weird purr and whirr of his stomach. Otherwise, quite fearless.
Bandini's leven is wreed en van een ongekende schoonheid. De wereld is te groot, te intens voor hem. Hij kan haar niet onverdund, ongefilterd tot zich nemen. Hij troost zich met de restjes en de randen, wordt dronken van een afgedankte sigaret van een mooie vrouw, koestert de hoed van zijn geliefde. Bandini is bang, bang voor het geluk. Bang dat het niet waar kan zijn, niet lang zal duren. En als het dan eindelijk binnen bereik lijkt te zijn dan is het - natuurlijk - te laat. In het universum van John Fante zijn er geen herkansingen.
|
Yet each man kills the thing he loves
By each let this be heard,
Some do it with a bitter look,
Some with a flattering word,
The coward does it with a kiss,
The brave man with a sword!
Some kill their love when they are young,
And some when they are old;
Some strangle with the hands of Lust,
Some with the hands of Gold:
The kindest use a knife, because
The dead so soon grow cold.
Some love too little, some too long,
Some sell, and others buy;
Some do the deed with many tears,
And some without a sigh:
For each man kills the thing he loves,
Yet each man does not die.
(Oscar Wilde, from the 'Ballad of Reading Goal')
***
Alles, alles wat mooi is stuk maken. Een schitterend cadeau in de schoot geworpen krijgen, je rot schrikken, het niet kunnen geloven, het boos vertrappen, weggooien. Om er een dag later wanhopig naar op zoek te gaan, alle vuilnisbakken om te keren en uit te pluizen, zeker wetend dat dit, dat dit het was. Het ultieme. Het enige. Het langverwachte. En je vindt het terug, na lang zoeken, na veel bloed, zweet en tranen, maar het is beschadigd, bevlekt, bezoedeld. Het kan nooit meer hetzelfde zijn. Je probeert jezelf te troosten maar de droom over hoe, wat had kunnen zijn blijft je de rest van je leven achtervolgen.
***
Twee visies op 'Ask the Dust' van John Fante (1939). Dat wil zeggen, Oscar Wilde was natuurlijk veel te vroeg geboren om zijn boek nog te kunnen lezen, maar de Ballad of Reading Goal echoode in mijn hoofd terwijl ik het boek las. En het is een schitterend boek, verplichte literatuur in ieder geval voor elke schrijver. Vanwege de wanhopige conversaties in het hoofd van Bandini, de hoofdpersoon. Wat hij zal zeggen als hij beroemd is en iedereen zijn romans leest. Hoe hij zijn ouders zal bedanken. Hoe alle vrouwen voor hem zullen vallen. Om zich vervolgens vertwijfeld af te vragen of hij uberhaupt wel kan schrijven...
Bandini is de ultieme anti-held, een arme schrijver die teert op het succes van een kort verhaal dat ooit enthousiast door een blad werd geaccepteerd en waarvan hij altijd tientallen (gesigneerde) kopieen met zich meedraagt om uit te delen aan nietsvermoedende omstanders. Die wanhopig een vrouw wil, maar als het eenmaal zover is verstijft van angst en zichzelf alleen maar verder vernedert.
Bandini's leven is hard, ellendig, een voortdurende test. Door het hele boek heen ruik je de stank van armoede, de zurig adem van dronken vrouwen, het ranzige laagje op de melk, de geur van versgebakken lever. Alles is zilt, zuur of bitter. Bandini laveert tussen afgronden van angst die zich plotseling openen - halverwege het boek zelfs letterlijk, tijdens een aardbeving.
...frightened of no man, but scared of the Third Street Tunnel, scared to walk through it - claustrophobia. Scared of high places too, and of blood, and of earthquakes; otherwise, quite fearless, excepting death, except the fear I'll scream in a crowd, except the fear of appendicitis, except the fear of heart trouble, even that, sitting in his room holding the clock and pressing his jugular vein, counting out his heartbeats, listening to the weird purr and whirr of his stomach. Otherwise, quite fearless.
Bandini's leven is wreed en van een ongekende schoonheid. De wereld is te groot, te intens voor hem. Hij kan haar niet onverdund, ongefilterd tot zich nemen. Hij troost zich met de restjes en de randen, wordt dronken van een afgedankte sigaret van een mooie vrouw, koestert de hoed van zijn geliefde. Bandini is bang, bang voor het geluk. Bang dat het niet waar kan zijn, niet lang zal duren. En als het dan eindelijk binnen bereik lijkt te zijn dan is het - natuurlijk - te laat. In het universum van John Fante zijn er geen herkansingen.
|
zondag, januari 04, 2004
Grote Cafedag
Om tien uur vanochtend begon een grote trektocht langs een aantal Amsterdamse etablissementen. Geen vooropgezet plan, gewoon omdat het zo uitkwam. Eerst vijf uur lang zitten lezen en schrijven in de IJsbreker, die daar zeer geschikt voor is. Traditiegetrouw breekt er altijd iets als ik er zit (en dat is vaak!), een bord of een kopje, zo ook vandaag. Daarnaast werd de tweede traditie, het vergeten van de bestelling, in ere gehouden. Ondanks deze kleine gebreken en de belachelijk hoge prijzen is de IJsbreker mijn favoriet als 'verlengde' van mijn huiskamer...goede muziek (vandaag o.a. het Stabat Mater van Pergolesi), veel kranten en de mogelijkheid om urenlang ongestoord te zitten werken. Ik las er vandaag een briljant boek, Ask the Dust van John Fante.
Vervolgens via het Weesperplein gewandeld naar de opgeknapte Orangerie in de Hortus Botanicus alwaar een plechtige stilte heerste, het mobieltje direct uitgezet moest worden van de strenge (edoch rechtvaardige) gerant. Wel jammer dat de hortus om vier uur sluit in de wintermaanden zodat we geen tijd meer hadden de kassen te bekijken. Ze zijn trouwens tot 12 januari gratis toegankelijk, goed nieuws voor de krenten onder u!
Na een korte wandeling over het mooie entrepotdok met inkijk in designwoningen bevolkt door designmensen (waarom kopen ze geen gordijnen?) eindigden we met een select gezelschap in De Groene Olifant, toch wel een van de gezelligste eetcafes van Amsterdam, alwaar besproken werd hoe de wereld verder te verbeteren. Er ontstonden heftige discussies over o.a. de eigen verantwoordelijkheid van zowel overheid als burger, Amerika, credit cards, de arrogantie van het Amsterdamse horecapersoneel en andere essentiele zaken. Het was, kortom, een ideale zondag.
|
Om tien uur vanochtend begon een grote trektocht langs een aantal Amsterdamse etablissementen. Geen vooropgezet plan, gewoon omdat het zo uitkwam. Eerst vijf uur lang zitten lezen en schrijven in de IJsbreker, die daar zeer geschikt voor is. Traditiegetrouw breekt er altijd iets als ik er zit (en dat is vaak!), een bord of een kopje, zo ook vandaag. Daarnaast werd de tweede traditie, het vergeten van de bestelling, in ere gehouden. Ondanks deze kleine gebreken en de belachelijk hoge prijzen is de IJsbreker mijn favoriet als 'verlengde' van mijn huiskamer...goede muziek (vandaag o.a. het Stabat Mater van Pergolesi), veel kranten en de mogelijkheid om urenlang ongestoord te zitten werken. Ik las er vandaag een briljant boek, Ask the Dust van John Fante.
Vervolgens via het Weesperplein gewandeld naar de opgeknapte Orangerie in de Hortus Botanicus alwaar een plechtige stilte heerste, het mobieltje direct uitgezet moest worden van de strenge (edoch rechtvaardige) gerant. Wel jammer dat de hortus om vier uur sluit in de wintermaanden zodat we geen tijd meer hadden de kassen te bekijken. Ze zijn trouwens tot 12 januari gratis toegankelijk, goed nieuws voor de krenten onder u!
Na een korte wandeling over het mooie entrepotdok met inkijk in designwoningen bevolkt door designmensen (waarom kopen ze geen gordijnen?) eindigden we met een select gezelschap in De Groene Olifant, toch wel een van de gezelligste eetcafes van Amsterdam, alwaar besproken werd hoe de wereld verder te verbeteren. Er ontstonden heftige discussies over o.a. de eigen verantwoordelijkheid van zowel overheid als burger, Amerika, credit cards, de arrogantie van het Amsterdamse horecapersoneel en andere essentiele zaken. Het was, kortom, een ideale zondag.
|
zaterdag, januari 03, 2004
Toeval
Bestaat niet? Gisteren klaagde ik hier nog over Parcelforce...en zojuist werd eindelijk, met een bijna maand vertraging, mijn pakje bezorgd. Ik kon het niet geloven, heb de postbode bijna omhelsd van vreugde en deed een klein dansje. Ik heb mijn schatten inmiddels uitgepakt en ben nu (weer) de gelukkige eigenaar van o.a.:
- de complete Narnia Chronicles, heerlijke toverachtige kinderboeken die ik lang, lang gelezen las en hopelijk nu nog steeds erg fijn vind
- een mooi boekje over de Tempeliers (ik ben een groot fan van samenzweringstheorieen, hoe meer paranoide, hoe beter)
- twee boeken over de Engelse 'poet laureate' Ted Hughes voor mijn Hughes/Sylvia Plath collectie
- The Life of Pi van Yann Martell
- Happiness TM (een pastiche op de zelfhulpboekenindustrie) van Will Ferguson
- The Assassin's Cloak: een verzameling dagboekfragmenten uit alle eeuwen en windstreken
Dit wordt een heerlijk weekend - weggedoken op de bank, met als enige probleem: in welk boek begin ik het eerst?
|
Bestaat niet? Gisteren klaagde ik hier nog over Parcelforce...en zojuist werd eindelijk, met een bijna maand vertraging, mijn pakje bezorgd. Ik kon het niet geloven, heb de postbode bijna omhelsd van vreugde en deed een klein dansje. Ik heb mijn schatten inmiddels uitgepakt en ben nu (weer) de gelukkige eigenaar van o.a.:
- de complete Narnia Chronicles, heerlijke toverachtige kinderboeken die ik lang, lang gelezen las en hopelijk nu nog steeds erg fijn vind
- een mooi boekje over de Tempeliers (ik ben een groot fan van samenzweringstheorieen, hoe meer paranoide, hoe beter)
- twee boeken over de Engelse 'poet laureate' Ted Hughes voor mijn Hughes/Sylvia Plath collectie
- The Life of Pi van Yann Martell
- Happiness TM (een pastiche op de zelfhulpboekenindustrie) van Will Ferguson
- The Assassin's Cloak: een verzameling dagboekfragmenten uit alle eeuwen en windstreken
Dit wordt een heerlijk weekend - weggedoken op de bank, met als enige probleem: in welk boek begin ik het eerst?
|
vrijdag, januari 02, 2004
Het hit-and-run sneeuwteam
Na het lange rotten in bed en het hangen rond de kachel met whiskey en japanse zoutjes moest er nodig wat buitenlucht en de bijbehorende actie komen. Eerst even een sneeuwballengevecht, en toen bij gebrek aan sneeuw op de grond sneeuwpoppen gemaakt op auto's. Een grote alien-sneeuwman op een mini-cooper (die vroeg erom) en een groep mini-sneeuwmannetjes in een cirkel om een iets grotere mini-sneeuwman heen op het dak van een groene middenklasser. Had meteen iets heel fout religieus - alsof ze de grote sneeuwman aan het aanbidden waren. De kracht van de cirkel moet niet onderschat worden! Later bleek de auto verdwenen, boe boe boe! Ik blijf achter met veel te veel vragen. Zijn ze gewoon weggereden met de sneeuwmannen op het dak? Hebben ze ze eerst liefdevol verwijderd? Waren ze blij verrast, boos, geirriteerd, diep geroerd? Hebben ze misschien heel heel heel langzaam gereden om de sneeuwmannen niet te ontrieven en ze bij thuiskomst in de vrieskist geplaatst omdat ze dit schitterende kunstwerk willen bewaren voor het nageslacht? Ik vrees dat ik het nooit zal weten...
|
Na het lange rotten in bed en het hangen rond de kachel met whiskey en japanse zoutjes moest er nodig wat buitenlucht en de bijbehorende actie komen. Eerst even een sneeuwballengevecht, en toen bij gebrek aan sneeuw op de grond sneeuwpoppen gemaakt op auto's. Een grote alien-sneeuwman op een mini-cooper (die vroeg erom) en een groep mini-sneeuwmannetjes in een cirkel om een iets grotere mini-sneeuwman heen op het dak van een groene middenklasser. Had meteen iets heel fout religieus - alsof ze de grote sneeuwman aan het aanbidden waren. De kracht van de cirkel moet niet onderschat worden! Later bleek de auto verdwenen, boe boe boe! Ik blijf achter met veel te veel vragen. Zijn ze gewoon weggereden met de sneeuwmannen op het dak? Hebben ze ze eerst liefdevol verwijderd? Waren ze blij verrast, boos, geirriteerd, diep geroerd? Hebben ze misschien heel heel heel langzaam gereden om de sneeuwmannen niet te ontrieven en ze bij thuiskomst in de vrieskist geplaatst omdat ze dit schitterende kunstwerk willen bewaren voor het nageslacht? Ik vrees dat ik het nooit zal weten...
|
Weg met het grootkapitaal!
Wie denkt dat privatisering goed is tegen bureaucratie moet eens proberen ruzie te maken met grote bedrijven. Zo heb ik bijvoorbeeld anderhalf jaar lang gecorrespondeerd met Zilveren Kruis Achmea om het belachelijke bedrag van 80 euro terug te krijgen (het ging om het principe!), zes maanden lang bijna dagelijks met KPN gebeld in een poging ze zo ver te krijgen om mijn ADSL-aansluiting te verhuizen en momenteel wordt mijn bloeddruk significant verhoogd door de mensen van Parcelforce (de pakjespoot van Royal Mail). Vanuit Londen stuurde ik voor belachelijk veel geld wat boeken naar Nederland: ik had geen zin om mezelf een hernia te tillen en bedacht dat ik net zo goed een mooi pakje voor mezelf kon samenstellen en dat opsturen. Zo gezegd zo gedaan - ik vervoegde mij bij Trafalgar Square Post Office, stond een half uur in de rij om een postpak, bubbeltjesspul en tape te kopen, pakte mijn nieuwe aanwinsten liefdevol in en stond vervolgens weer een half uur in de rij om mijn pakje te verzenden. Ondanks de drukte en het lange wachten was ik behoorlijk met mezelf ingenomen: wat een briljant plan!
Toen de rij eindelijk een beetje in beweging begon te komen en ik aan de buurt was bleek het maar liefst dertig pond te kosten om een paar boeken naar Nederland (toch een buurland, lijkt me) te verzenden. Slik. Vijfenveertig euro. Aiaiai. Maar toen was het al te laat - ik had zoveel tijd, enthousiasme en energie in het hele gebeuren geinvesteerd, ik kon echt niet meer terugkrabbelen. Bovendien was het nog steeds een behoorlijk briljant plan, zij het enigszins kostbaar...dacht ik...
Terug in Nederland begon het Grote Wachten. Hoe lang zou het kunnen duren om een pakje te versturen, vroeg ik me af. Een dag of drie? Een week? Er gebeurde niets. Geen briefje, geen pakje, helemaal niets. Elke dag rende ik hoopvol richting brievenbus. Om teleurgesteld met wat rekeningen en drukwerk weer terug te keren. Niets niets niets. Na enige tijd bekroop mij een wat onrustig gevoel (godverdomme, waar is mijn pakje!) dat ik probeerde te sussen met 'het is de kerstdrukte', 'het is blijven liggen bij de douane die niet geloven dat iemand alleen maar boeken verzendt', etc. Dat lukte tot begin deze week. Toen was ik het beu en besloot ik te gaan bellen met Parcelforce. Dat was dom en erg slecht voor mijn humeur en mijn gezondheid. Niet alleen begon nu de grote kastje-muur dans, maar bovendien werd ik werkelijk zo onheus bejegend door een zekere Ann van een zeker callcentre (die ik nu in mijn fantasie op alle mogelijke manieren martel - helaas word ik daar ook niet veel blijer van) dat ik gewoonweg begin te trillen van woede als ik alleen al contempleer om Parcelforce weer te bellen.
Ik zal u de verdere details besparen - voorlopig heb ik even een Parcelforce-pauze ingelast, dat is beter voor mijn gezondheid en mijn omgeving. Maar er gloort licht aan de horizon: gisteren werd ik getroost en geinspireerd door bezoek uit Engeland, dat ook al maanden de strijd voert met een internetprovider en mij wees op een briljante brief van een ontevreden klant. Hij schijnt al een paar jaar op internet de ronde te doen (sommigen claimen zelfs dat het grootste gedeelte uit een boek 'hoe te klagen' uit 1935 is gelicht), maar ik wil u dit briljante staaltje creatieve woede toch niet ontzeggen. Lees het en doe er uw voordeel mee, laat het een inspiratie zijn voor ons allen in deze donkere tijden. Dat het u moge sterken in uw strijd tegen UPC, KPN, Planet Internet en alle andere mogelijke klootzakken!
Dear Cretins,
I have been an NTL customer since 9th July 2001, when I signed up for your 3-in-one deal for cable TV, cable modem, and telephone.
During this three-month period I have encountered inadequacy of service which I had not previously considered possible, as well as ignorance and stupidity of monolithic proportions. Please allow me to provide specific details, so that you can either pursue your professional prerogative, and seek to rectify these difficulties - or more likely (I suspect) so that you can have some entertaining reading material as you while away the working day smoking B&H and drinking vendor-coffee on the bog in your office.
My initial installation was cancelled without warning or notice, resulting in my spending an entire Saturday sitting on my fat arse waiting for your technician to arrive. When he did not arrive at all, I spent a further 57 minutes listening to your infuriating hold music, and the even more annoying Scottish robot woman telling me to look at your helpful website.... how? I alleviated the boredom to some small degree by playing with my testi*les for a few minutes - an activity at which you are no-doubt both familiar and highly adept.
The rescheduled installation then took place some two weeks later, although the technician did forget to bring a number of vital tools - such as a drill-bit, and his cerebrum.
Two weeks later, my cable modem had still not arrived. After several further telephone calls (actually 15 telephone calls over 4 weeks) my modem arrived ... a total of six weeks after I had requested it, and begun to pay for it. I estimate that the downtime of your internet servers is roughly 35%... these are usually the hours between about 6pm and midnight, Monday to Friday, and most of the useful periods over the weekend.
I am still waiting for my telephone connection. I have made 9 telephone calls on my mobile to your no-help line this week, and have been unhelpfully transferred to a variety of disinterested individuals, who are it seems also highly skilled bollock jugglers.
I have been informed that a telephone line is available (and someone will call me back), that no telephone line is available (and someone will call me back), that I will be transferred to someone who knows whether or not a telephone line is available (and then been cut off), that I will be transferred to someone who knows whether or not a telephone line is available (and then been redirected to an answer machine informing me that your office is closed), that I will be transferred to someone who knows whether or not a telephone line is available (and then been redirected to the irritating Scottish robot woman.... and several other variations on this theme.
Doubtless you are no-longer reading this letter, as you have at least a thousand other dissatisfied customers to ignore, and also another one of those crucially important testicle-moments to attend to. Frankly I don't care, it's far more satisfying as a customer to voice my frustrations in print than to shout them at your unending hold music. Forgive me, therefore, if I continue.
I thought BT were sh*t, that they had attained the holy piss-pot of god-awful customer relations, that no-one, anywhere, ever, could be more disinterested, less helpful or more obstructive to delivering service to their customers. That's why I chose NTL, and because, well, there isn't anyone else is there?
How surprised I therefore was, when I discovered to my considerable dissatisfaction and disappointment what a useless shower of bastards you truly are. You are sputum-filled pieces of distended rectum - incompetents of the highest order. British Telecom - wankers though they are - shine like brilliant beacons of success, in the filthy puss-filled mire of your seemingly limitless inadequacy.
Suffice to say that I have now given up on my futile and foolhardy quest to receive any kind of service from you. I suggest that you do likewise, and cease any potential future attempts to extort payment from me for the services which you have so pointedly and catastrophically failed to deliver
- any such activity will be greeted initially with hilarity and disbelief - although these feelings will quickly be replaced by derision, and even perhaps a small measure of bemused rage.
I enclose two small deposits, selected with great care from my cats litter tray, as an expression of my utter and complete contempt for both you, and your pointless company. I sincerely hope that they have not become desiccated during transit - they were satisfyingly moist at the time of posting, and I would feel considerable disappointment if you did not experience both their rich aroma and delicate texture. Consider them the very embodiment of my feelings towards NTL, and it's worthless employees.
Have a nice day - may it be the last in you miserable short life, you irritatingly incompetent and infuriatingly unhelpful bunch of tw*ts,
Yours psychotically
John Doe [editor's note: name changed to protect the innocent]
|
Wie denkt dat privatisering goed is tegen bureaucratie moet eens proberen ruzie te maken met grote bedrijven. Zo heb ik bijvoorbeeld anderhalf jaar lang gecorrespondeerd met Zilveren Kruis Achmea om het belachelijke bedrag van 80 euro terug te krijgen (het ging om het principe!), zes maanden lang bijna dagelijks met KPN gebeld in een poging ze zo ver te krijgen om mijn ADSL-aansluiting te verhuizen en momenteel wordt mijn bloeddruk significant verhoogd door de mensen van Parcelforce (de pakjespoot van Royal Mail). Vanuit Londen stuurde ik voor belachelijk veel geld wat boeken naar Nederland: ik had geen zin om mezelf een hernia te tillen en bedacht dat ik net zo goed een mooi pakje voor mezelf kon samenstellen en dat opsturen. Zo gezegd zo gedaan - ik vervoegde mij bij Trafalgar Square Post Office, stond een half uur in de rij om een postpak, bubbeltjesspul en tape te kopen, pakte mijn nieuwe aanwinsten liefdevol in en stond vervolgens weer een half uur in de rij om mijn pakje te verzenden. Ondanks de drukte en het lange wachten was ik behoorlijk met mezelf ingenomen: wat een briljant plan!
Toen de rij eindelijk een beetje in beweging begon te komen en ik aan de buurt was bleek het maar liefst dertig pond te kosten om een paar boeken naar Nederland (toch een buurland, lijkt me) te verzenden. Slik. Vijfenveertig euro. Aiaiai. Maar toen was het al te laat - ik had zoveel tijd, enthousiasme en energie in het hele gebeuren geinvesteerd, ik kon echt niet meer terugkrabbelen. Bovendien was het nog steeds een behoorlijk briljant plan, zij het enigszins kostbaar...dacht ik...
Terug in Nederland begon het Grote Wachten. Hoe lang zou het kunnen duren om een pakje te versturen, vroeg ik me af. Een dag of drie? Een week? Er gebeurde niets. Geen briefje, geen pakje, helemaal niets. Elke dag rende ik hoopvol richting brievenbus. Om teleurgesteld met wat rekeningen en drukwerk weer terug te keren. Niets niets niets. Na enige tijd bekroop mij een wat onrustig gevoel (godverdomme, waar is mijn pakje!) dat ik probeerde te sussen met 'het is de kerstdrukte', 'het is blijven liggen bij de douane die niet geloven dat iemand alleen maar boeken verzendt', etc. Dat lukte tot begin deze week. Toen was ik het beu en besloot ik te gaan bellen met Parcelforce. Dat was dom en erg slecht voor mijn humeur en mijn gezondheid. Niet alleen begon nu de grote kastje-muur dans, maar bovendien werd ik werkelijk zo onheus bejegend door een zekere Ann van een zeker callcentre (die ik nu in mijn fantasie op alle mogelijke manieren martel - helaas word ik daar ook niet veel blijer van) dat ik gewoonweg begin te trillen van woede als ik alleen al contempleer om Parcelforce weer te bellen.
Ik zal u de verdere details besparen - voorlopig heb ik even een Parcelforce-pauze ingelast, dat is beter voor mijn gezondheid en mijn omgeving. Maar er gloort licht aan de horizon: gisteren werd ik getroost en geinspireerd door bezoek uit Engeland, dat ook al maanden de strijd voert met een internetprovider en mij wees op een briljante brief van een ontevreden klant. Hij schijnt al een paar jaar op internet de ronde te doen (sommigen claimen zelfs dat het grootste gedeelte uit een boek 'hoe te klagen' uit 1935 is gelicht), maar ik wil u dit briljante staaltje creatieve woede toch niet ontzeggen. Lees het en doe er uw voordeel mee, laat het een inspiratie zijn voor ons allen in deze donkere tijden. Dat het u moge sterken in uw strijd tegen UPC, KPN, Planet Internet en alle andere mogelijke klootzakken!
Dear Cretins,
I have been an NTL customer since 9th July 2001, when I signed up for your 3-in-one deal for cable TV, cable modem, and telephone.
During this three-month period I have encountered inadequacy of service which I had not previously considered possible, as well as ignorance and stupidity of monolithic proportions. Please allow me to provide specific details, so that you can either pursue your professional prerogative, and seek to rectify these difficulties - or more likely (I suspect) so that you can have some entertaining reading material as you while away the working day smoking B&H and drinking vendor-coffee on the bog in your office.
My initial installation was cancelled without warning or notice, resulting in my spending an entire Saturday sitting on my fat arse waiting for your technician to arrive. When he did not arrive at all, I spent a further 57 minutes listening to your infuriating hold music, and the even more annoying Scottish robot woman telling me to look at your helpful website.... how? I alleviated the boredom to some small degree by playing with my testi*les for a few minutes - an activity at which you are no-doubt both familiar and highly adept.
The rescheduled installation then took place some two weeks later, although the technician did forget to bring a number of vital tools - such as a drill-bit, and his cerebrum.
Two weeks later, my cable modem had still not arrived. After several further telephone calls (actually 15 telephone calls over 4 weeks) my modem arrived ... a total of six weeks after I had requested it, and begun to pay for it. I estimate that the downtime of your internet servers is roughly 35%... these are usually the hours between about 6pm and midnight, Monday to Friday, and most of the useful periods over the weekend.
I am still waiting for my telephone connection. I have made 9 telephone calls on my mobile to your no-help line this week, and have been unhelpfully transferred to a variety of disinterested individuals, who are it seems also highly skilled bollock jugglers.
I have been informed that a telephone line is available (and someone will call me back), that no telephone line is available (and someone will call me back), that I will be transferred to someone who knows whether or not a telephone line is available (and then been cut off), that I will be transferred to someone who knows whether or not a telephone line is available (and then been redirected to an answer machine informing me that your office is closed), that I will be transferred to someone who knows whether or not a telephone line is available (and then been redirected to the irritating Scottish robot woman.... and several other variations on this theme.
Doubtless you are no-longer reading this letter, as you have at least a thousand other dissatisfied customers to ignore, and also another one of those crucially important testicle-moments to attend to. Frankly I don't care, it's far more satisfying as a customer to voice my frustrations in print than to shout them at your unending hold music. Forgive me, therefore, if I continue.
I thought BT were sh*t, that they had attained the holy piss-pot of god-awful customer relations, that no-one, anywhere, ever, could be more disinterested, less helpful or more obstructive to delivering service to their customers. That's why I chose NTL, and because, well, there isn't anyone else is there?
How surprised I therefore was, when I discovered to my considerable dissatisfaction and disappointment what a useless shower of bastards you truly are. You are sputum-filled pieces of distended rectum - incompetents of the highest order. British Telecom - wankers though they are - shine like brilliant beacons of success, in the filthy puss-filled mire of your seemingly limitless inadequacy.
Suffice to say that I have now given up on my futile and foolhardy quest to receive any kind of service from you. I suggest that you do likewise, and cease any potential future attempts to extort payment from me for the services which you have so pointedly and catastrophically failed to deliver
- any such activity will be greeted initially with hilarity and disbelief - although these feelings will quickly be replaced by derision, and even perhaps a small measure of bemused rage.
I enclose two small deposits, selected with great care from my cats litter tray, as an expression of my utter and complete contempt for both you, and your pointless company. I sincerely hope that they have not become desiccated during transit - they were satisfyingly moist at the time of posting, and I would feel considerable disappointment if you did not experience both their rich aroma and delicate texture. Consider them the very embodiment of my feelings towards NTL, and it's worthless employees.
Have a nice day - may it be the last in you miserable short life, you irritatingly incompetent and infuriatingly unhelpful bunch of tw*ts,
Yours psychotically
John Doe [editor's note: name changed to protect the innocent]
|
